HOAX - Η ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΘΕΝ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια μία προσπάθεια απο Χριστιανικά site και συγγραφείς να συνδέσουν την αρχαία Ελλάδα με τον Χριστιανισμό.Επικαλούνται Πλατωνικούς διαλόγους και Σιβυλλικές προφητείες προκειμένου να εξυπηρετήσουν τον σκοπό τους.Είναι όμως έτσι;

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΛΛΕΞΑΜΕ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΠΡΟΦΗΤΕΥΣΑΝ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΕΡΙ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ HOAX !!!

Διαβάζουμε σε αρκετούς χριστιανικούς απολογητικούς ιστότοπους, ότι οι αρχαίοι Έλληνες «προφήτευσαν» τον ερχομό του Ιησού. Δηλαδή, αυτοί οι άνθρωποι δεν αρκούνται μόνο στην υπεράσπιση των διαστρεβλώσεων στα ιουδαϊκά κείμενα, τα οποία άλλοτε «τεντώνουν» κι άλλοτε «κόβουν» από τα συμφραζόμενα, προκειμένου να τα κάνουν να μοιάζουν με δήθεν εκπληρωθείσες «προφητείες». Διαστρεβλώνουν επίσης και την αρχαιοελληνική γραμματεία. Η απάτη όμως γίνεται κατάδηλη με μια απλή ανάγνωση ολόκληρου του επίμαχου αποσπάσματος ή κεφαλαίου. Δυστυχώς, λίγοι είναι εκείνοι που μελετούν ώστε να έχουν δική τους άποψη. Οι περισσότεροι αρκούνται σε όσα τους προσφέρουν οι χριστιανικές ιστοσελίδες.

Προφητεύει ο Σωκράτης τον ερχομό του Χριστού; Προφητεύει ο Αισχύλος την λύτρωση και την κατάβαση του Μεσσία στον Άδη για την «σωτηρία»; Προφητεύει ότι ο Χριστός θα γεννηθεί από Παρθένο; Είπαν κάτι οι Σίβυλλες για τον Χριστό; Μίλησε σχετικά ο σοφός νομοθέτης Σόλων, ο πανεπιστήμων Αριστοτέλης, ο Θουκυδίδης, οι επτά σοφοί, ο Μένανδρος;

Όσο αστεία και αν φαίνονται αυτά σε όσους έχουν μια κάποια επαφή με τα κλασσικά κείμενα, εντούτοις υπάρχουν απολογητικές ιστοσελίδες που προπαγανδίζουν αυτά τα απίστευτα ψέματα, προκειμένου να πείσουν τους πιστούς τους ότι ο Χριστιανισμός «προφητεύονταν» από την αρχαιότητα. Και το τραγικότερο είναι ότι αρκετοί τα πιστεύουν, χωρίς να έχουν διαβάσει ποτέ τα κείμενα αυτά!

Θα τα πάρουμε τα πράγματα κατά σειρά και κατά τάξη, ώστε με πολύ απλό τρόπο να δείξουμε και αυτήν την Χριστιανική απάτη. Ας αναλογιστούν οι πιστοί ποιους εμπιστεύονται…

Εισαγωγή
Πριν προχωρήσουμε στο κυρίως θέμα, θα πρέπει εξ αρχής να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα βασικά πράγματα, που παραπλανητικώς τα συνδέουν οι χριστιανοί με την ελληνική κοσμοαντίληψη.

Η ιδέα του μεσσιανισμού είναι καθαρά ανατολικής προέλευσης και ουδεμία σχέση έχει με τον ελληνικό τρόπο σκέψης.

Ο μεσσιανισμός, σε γενικές γραμμές, είναι η πίστη ότι κάποια στιγμή θα έρθει από τον Θεό κάποιος «χρισμένος» ηγέτης («Μεσιάχ» στα Εβραϊκά, εξ ου «Μεσσίας»- «Χριστός»), ο οποίος θα επιβραβεύσει τους δικαίους, θα τιμωρήσει τους κακούς και φαύλους, και θα εγκαθιδρύσει μια νέα εποχή βασιλείας, όπου το κακό και η αδικία θα έχουν πλέον καταργηθεί. Αυτό το μοντέλο καλλιεργήθηκε από ορισμένους ανατολικούς λαούς, προκειμένου να επιχειρηθεί να δοθεί απάντηση στο πρόβλημα του «κακού» και της θεοδικίας. Αυτός είναι ο βασικός πυρήνας, και από εκεί και πέρα όλο αυτό διαφοροποιείται, διαμορφώνεται, και αναμιγνύεται στις θρησκευτικές παραδόσεις των ανατολικών λαών.

Αυτό το μοντέλο προϋποθέτει την χρονική αρχή του κόσμου (που συνοδεύεται από κάποια «πτώση» και «παρακοή», προκειμένου να εισαχθεί το «κακό»). Επίσης, μια μέση περίοδο αναμονής, και ένα τέλος της ανθρώπινης ιστορίας. Μετά αρχίζει μια νέα περίοδος, όπου θα θριαμβεύει η δικαιοσύνη.

Ο χρόνος λογίζεται λοιπόν, γραμμικός. Σαν μια γραμμή. Οι Χριστιανοί, προερχόμενοι από αυτό το σύστημα, απλά προσθέτουν και μία «κάθετη γραμμή», όπου θεωρούν ότι είναι η «κάθοδος» ή η «ενανθρώπηση» του «Θεού Λόγου», και με αυτόν τον τρόπο κάνουν το χρόνο «σταυρωτό». Για την ελληνική κοσμοθεώρηση, τόσο την θρησκευτική όσο και την φιλοσοφική, υπάρχει ένα διαρκές γίγνεσθαι. Ο χρόνος είναι «κύκλος», χωρίς αρχή και τέλος. Αυτό το γίγνεσθαι είναι η αέναη εναλλαγή. Για αυτόν τον λόγο, ποτέ οι αρχαίοι δεν μιλούν για «κτίση», για «αρχή της δημιουργίας», για «δημιουργία εκ του μηδενός», για «ανακαίνιση της κτίσης» κοκ. Για αυτούς, ο κόσμος είναι αυτοσυντηρούμενος, αιώνιος. Η φθορά δεν είναι κάτι το «κακό» που ήρθε εξαιτίας κάποιας παρακοής στο θείο θέλημα, αλλά αποτελεί μηχανισμό της φύσης, ο οποίος σχετίζεται με το γίγνεσθαι που είπαμε πριν.

Ακόμα και ο πατέρας του ιδεαλισμού, ο Παρμενίδης, ο οποίος μαζί με τους άλλους Ελεάτες αποτελούν εξαίρεση μη δεχόμενοι το «γίγνεσθαι» και την κίνηση, δεν αναφέρεται σε δημιουργία. Ο Πλάτων, ίσως ο μεγαλύτερος ιδεαλιστής του αρχαίου κόσμου, στον «Τίμαιο», αναφέρεται στον σχηματισμό του κόσμου από προϋπάρχουσα ύλη, με βάση τα πρότυπα του κόσμου των Ιδεών.

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν περίμεναν παθητικά κάποια λύτρωση. Ούτε την είχαν ανάγκη, ούτε περίμεναν από άλλους την λύση. Και πολύ περισσότερο, από τον ουρανό. Ο απόστολος Παύλος αναφέρεται σε αυτήν την αλήθεια επιγραμματικά: «Ἰουδαῖοι σημεῖον αἰτοῦσιν καὶ Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν» (Α’ Προς Κορινθίους, 1:22). Η διαφορά του «αιτώ» από το «ζητώ», δείχνει και την διαφορά στην αντίληψη. Το «αιτώ» δείχνει παθητικότητα, ενώ το «ζητώ» ενεργητικότητα. Οι μεν αιτούν σημείο, οι δε ζητούν σοφία. Οι μεν έχουν ως κέντρο κάποιον θεό, για αυτό και οι Ιουδαίοι αιτούσαν σημείο από τον ουρανό, σύμφωνα με την ευαγγελική διήγηση. Οι Έλληνες έχουν κέντρο τον κόσμο και τον άνθρωπο. Ζητούν να ανακαλύψουν τους αιώνιους φυσικούς νόμους και τον τρόπο ώστε ο άνθρωπος, αφού του προσφέρθηκε το ζειν, να κατακτήσει το ευ ζειν.

Τα επιτεύγματα του πολιτισμού, όπως νομοθεσία, πολιτική, φιλοσοφία, τέχνες, γράμματα, θρησκεία, τα οποία αποσκοπούσαν στο να κάνουν τον άνθρωπο καλύτερο, στο «σοφία ζητούσιν» οφείλονται.

Ένα επιπλέον στοιχείο που θα πρέπει να αναφέρουμε, είναι η διαφορά μεταξύ «χρησμού» και «προφητείας». Όπως προκύπτει από την αρχαιοελληνική γραμματεία, ο χρησμός είχε χαρακτήρα συμβουλευτικό, και ήταν η απάντηση των «θεών» προς αποκατάσταση ενός λάθους, ή μιας αδικίας, ή το πώς θα ήταν καλύτερο να κινηθεί κάποιος προκειμένου να αποφύγει συμφορές. Η «προφητεία» όμως έχει χαρακτήρα «αποκάλυψης» του μέλλοντος. Ο «Θεός», αφού είναι εκτός χωροχρόνου (άραγε στο «ποτέ» και στο «πουθενά»;), ως «παντογνώστης», γνωρίζει αυτό που εμείς λέμε «μέλλον» και το αποκαλύπτει σε μας.

Όσοι λοιπόν ισχυρίζονται ότι οι αρχαίοι Έλληνες «προφήτευσαν» τον ερχομό κάποιου που θα μας «σώσει», ψεύδονται ασυστόλως. Διότι πολύ απλά, αυτό που λένε δεν ταιριάζει με τα αρχαιοελληνικά πρότυπα.

Η απάτη των χριστιανών της ΟΟΔΕ για τον Σωκράτη
Η απολογητική ιστοσελίδα ΟΟΔΕ, σε άρθρο της που φέρει τον τίτλο «Μερικές προφητείες των φιλοσόφων για τον Χριστό», παρουσιάζει αποσπάσματα από δύο έργα του Πλάτωνα, όπου υποτίθεται ότι ο Σωκράτης «προφητεύει» τον «λυτρωτή». Είναι αδύνατον, για όσους εντρυφούν στα πλατωνικά έργα, να μην μειδιάσουν.

α) Το πρώτο πλατωνικό έργο είναι ο διάλογος «Αλκιβιάδης Β΄» ή αλλιώς «Ερασταί».

Ο δεύτερος τίτλος του έργου έχει σπουδαία σημασία, διότι γίνονται φανερές οι πραγματικές έννοιες των όρων «εραστής-ερώμενος», όπως έχουμε δείξει με στοιχεία και παλαιότερα.

Όταν ο Αλκιβιάδης τον ρωτά πότε θα έρθει ο χρόνος αυτός και ποιός θα είναι ο δάσκαλος, ο Σωκράτης απαντά, «οὗτος ᾧ μέλει περὶ σοῦ». Εκείνος που ενδιαφέρεται για σένα. Δηλαδή, ο «εραστής». Επίσης, ας προσέξουμε ότι ο Σωκράτης αναφέρεται συγκεκριμένα στο πρόσωπο του Αλκιβιάδη. Ο Αλκιβιάδης όμως, ούτε τον «Χριστό» γνώρισε, ούτε την χριστιανική Εκκλησία, ώστε να διδαχτεί από τον «Χριστό» μέσω αυτής.

β) Επίσης, ισχυρίζεται ο χριστιανός απολογητής, «επίσης προφητεύει ότι δια του Θεού μόνο γίνεται ο άνθρωπος να απολυτρωθεί από την αμαρτία», παραθέτοντας από την «Απολογία του Σωκράτους»…

«Τοιούτος ουν άλλος ου ραδίως υμίν γενήσεται, ω άνδρες, αλλ’ εάν εμοί πείθησθε, φείσεσθε μου, υμείς δ’ ίσως ταχ’ αν αχθόμενοι, ώσπερ οι νυστάζοντες εγειρόμενοι, κρούσαντες αν με, πειθόμενοι Ανύτω ραδίως αν αποκτείναιτε, είτα τον λοιπόν βίον καθεύδοντες διατελεοίτ’ αν, ει μη τινα άλλον ο Θεός υμίν επιπέμψειε κηδόμενος υμών».

Σταματούν εδώ και συνεχίζουν: «Σαφέστατα λοιπόν, εδώ ο Σωκράτης, μίλησε για «κάποιον άλλον, που ο Θεός θα στείλει στους ανθρώπους μετά τη δική του εκτέλεση». Λοιπόν, εμείς τα λέμε ή ο Σωκράτης; Αυτός τίμησε τον εαυτό του προφητεύοντας για τον Χριστό».

Η παραπομπή που δίνουν στο σημείο αυτό «Απολογία Σωκράτους, ΙΗ», δεν είναι σωστή. Η σωστή είναι «Απολογία Σωκράτους, 31a 1-6».

Αμέσως μετά όμως ο Σωκράτης διευκρινίζει με τον πλέον σαφή τρόπο αν αναφέρεται στον Χριστό ή σε άλλον. Κάτι που όμως δεν το αναφέρει η ΟΟΔΕ…

«Ότι δ’ εγώ τυγχάνω ων τοιούτος οίος υπό του θεού τη πόλει δεδόσθαι, ενθένδε αν κατανοήσαιτε», δηλαδή, «Το ότι πράγματι εγώ είμαι εκείνος που έδωσε ο θεός στην πόλη γι’ αυτόν το σκοπό, μπορείτε να το καταλάβετε εύκολα» (31a 7-8).

Συνεπώς, δεν αναφέρεται σε κάποιον ουρανοκατέβατο «μεσσία», αλλά σε κάποιον που θα δρα όπως ο ίδιος. Πώς δρούσε ο Σωκράτης; Με το να συζητά στην αγορά και να οδηγεί ανθρώπους στην αρετή.

Η απάτη της ΟΟΔΕ για τον Αισχύλο
Στο ίδιο άρθρο όμως, ισχυρίζονται ότι και ο Αισχύλος, ο μεγάλος τραγικός, «προφήτευσε» και αυτός, στον «Προμηθέα δεσμώτη».

Παρακαλώ πολύ, να διαβάσετε την συνέχεια του άρθρου της ΟΟΔΕ, και να κάνετε την σύγκριση με τα στοιχεία που θα παρατεθούν εδώ. Για να συνειδητοποιήσουμε πόσο αναξιόπιστη σελίδα είναι και πόσο παραπλανά τους χριστιανούς αναγνώστες της.

Έτσι, δήθεν προφητεύει ο Αισχύλος δια στόματος Ερμή, ότι τα βάσανα του Προμηθέα θα λάβουν τέλος μόνο όταν κάποιος θεός θα πάρει πάνω του τα βάσανά του και να πάει στον Άδη. Ποιός; Ο Χριστός.

Και παραθέτουν: «Σ’ αυτά τα βάσανά σου τέρμα κανένα να μην περιμένεις πριν να φανεί και να θελήσει κάποιος απ’ τους θεούς να πάρει τα βάσανά σου επάνω του και να πάει στον σκοτεινό Άδη στα σκοτεινιασμένα βάθη του Ταρτάρου».

Η παραπομπή που δίνουν είναι και πάλι λάθος. Δεν είναι οι στίχοι 1026-1028, αλλά οι στίχοι 1040-1043.

Και ισχυρίζονται: «Πρόσεξε προφητεία! Προδιέγραψε εδώ ο Αισχύλος, τη βούληση του Θεού Λόγου, του Ιησού Χριστού, να πάρει πάνω του τα βάσανά μας, και να κατεβεί ως τον Άδη με τη σταυρική του θυσία για να μας σώσει!».

Όμως, ο Αισχύλος (που παραποιείται βάναυσα από τους χριστιανούς), συνεχίζει τα λόγια του Ερμή: « Σκέψου καλά, δεν είναι τούτα μονάχα κούφιος κομπασμός, μα λόγος που αλήθεια θα γένει· δεν ξέρει ο Δίας ψέματα ν’ αραδιάζει, μα ό, τι λέει το κάνει πράξη ευθύς» (1044-1047).

Δηλαδή, ο ίδιος ο Δίας είναι που δίνει την υπόσχεση και ο ίδιος θα την εκτελέσει. Πώς είναι δυνατόν, μπορεί να διερωτηθεί κανείς. Ο «κακός» Δίας δεν είναι που τον έδεσε επειδή ευεργέτησε την ανθρωπότητα; Αυτά έχουν εξηγηθεί από τον Ησίοδο από παλαιότερα, τα οποία θα δούμε στο τέλος. Προς το παρόν, μένουμε στον Αισχύλο, ο οποίος αντλεί και αυτός από εκεί που άντλησε και ο Ησίοδος, δηλαδή από την ελληνική μυθολογική παράδοση. Αν αυτά θα γίνουν με την βούληση του Δία, ο Χριστός που κολλάει;

Ακόμα ένα σημείο που παραποιούν, βρίσκεται στον διάλογο Ιούς-Προμηθέα, όπου ο Προμηθέας αναγγέλλει ότι ο ελευθερωτής του θα προέλθει από απόγονο της Ιούς, από την 13η γενεά. Και σταματούν εδώ, χωρίς να αναφέρουν και τα υπόλοιπα, διότι αν τα αναφέρουν, θα τους χαλάσει η «προφητεία». Λέει λοιπόν ο Αισχύλος:

«Ιώ: Ποιος θα σε λύσει, ο Δίας άμα δε θέλει;
Προμηθεύς: Κάποιος δικός σου γόνος πρέπει να’ ναι.
Ιώ: Τι λες; Θα σε λυτρώσει γιος δικός μου;
Προμηθεύς: Τρίτη γενιά μετά τις δέκα πρώτες».
(στίχοι 781-784)

Οι 13 γενιές, συνεπώς, μετρούν από την Ιώ, όχι από τον Αισχύλο. Και αυτό, είναι απόλυτα συνεπές με την μυθολογία, από όπου ο Αισχύλος αντλεί το υλικό για την τραγωδία του. Ο 13ος απόγονος της Ιούς είναι ο Ηρακλής.

Η γενεαλογία πάει έτσι: Ιώ – Έπαφος – Λιβύη – Βήλος – Αίγυπτος – Λυγκέας – Άβας – Ακρίσιος – Δανάη – Περσεύς – Ηλεκτρύων – Αλκμήνη – Ηρακλής. 13 γενιές λοιπόν (Αθ. Σταγειρίτης, Ωγυγία, Δ’ τόμος, σελ. 356-373).

Περί του Ηρακλή πρόκειται και όχι περί του Χριστού! Για αυτό και στο «Προμηθεύς λυόμενος», μέρος της τριλογίας του Αισχύλου, από το οποίο έχουμε μόνο αποσπάσματα, ο Ηρακλής λύνει τον Προμηθέα. Τα στοιχεία όμως, δεν τελειώνουν εδώ.

Ο Αισχύλος, συνεπέστατος προς την μυθολογία, δίνει και την καταγωγή του Ηρακλή.

«… στο Άργος αυτή η βασιλική γενιά θα δώσει. Μα ο λόγος μου θα πήγαινε σε μάκρος, αν όλα τα ιστορούσα ένα προς ένα. Απ’ τη σπορά της κάποιος αντρειωμένος άντρας θα γεννηθεί, λαμπρός τοξότης, που απ’ τα πάθη αυτά θα με λυτρώσει» (στίχοι 880-883).

Αυτά παραλείπονται από τους νεοαπολογητές, αν και αναφέρονται σαφέστατα στο έργο που επικαλούνται, «Προμηθέας δεσμώτης».

Ο ελευθερωτής του Προμηθέα, θα έχει καταγωγή από το Άργος. Πράγματι, με βάση την μυθολογία, η μητέρα του Ηρακλή, η Αλκμήνη, ήταν από το Άργος, και μαζί με τον άνδρα της έφυγαν από εκεί κυνηγημένοι και εγκαταστάθηκαν στην Θήβα, όπου γεννήθηκε ο Ηρακλής, εξ ου και καλείται ο Ηρακλής Θηβαίος.

Ας περάσουμε τώρα και στον Ησίοδο, για να συμπληρωθεί η εικόνα.

Λέει ο Ησίοδος στην «Θεογονία»: «Κι έδεσε με βασανιστικά τον ποικιλόβουλο Προμηθέα πικρά δεσμά περνώντας του κολόνα στη μέση κι ενάντια του ύψωσε μακρόφτερο αετό· κι αυτός το συκώτι το αθάνατο έτρωγε, κι αυτό μεγάλωνε το ίδιο γύρω τη νύχτα, όσο όλη τη μέρα έτρωγε το μακροφτέρουγο πουλί. Αυτόν όμως της ομορφόσφυρης Αλκμήνης ο γερός γιος ο Ηρακλής σκότωσε κι έδιωξε το κακό βλάψιμο απ’ το γιο του Ιαπετού και τον ελευθέρωσε απ’ το μαρτύριο όχι χωρίς τη θέληση του Ολύμπιου Δία του υψηλού βασιλιά, για να πάρει τη δόξα ο Θηβογέννητος Ηρακλής πιο μεγάλη ακόμη από πριν στην πολύτροφη γη» (στίχοι 521-531).

Τέλος, ας δοθεί απάντηση και στα λεγόμενα των «απολογητών» περί του κακού Δία που τιμώρησε τον Προμηθέα επειδή έκανε καλό στην ανθρωπότητα.

Μετά την Τιτανομαχία, μαζεύτηκαν οι θεοί και οι άνθρωποι στην Μηκώνη, για να ορίσουν τα δικαιώματα του κάθε ένα. Εκεί, ο Προμηθέας προσπάθησε να ξεγελάσει τον Δία. Πήρε ένα βόδι, το έσφαξε, το τεμάχισε, και με το μισό τομάρι τύλιξε όλα τα ψαχνά, και με το άλλο μισό όλα τα λίπη και τα κόκαλα, και πρότεινε στον Δία να διαλέξει. Ο Δίας το κατάλαβε, αλλά προσποιήθηκε ότι δεν ήξερε, και διάλεξε αυτό με τα κόκαλα. Το ψαχνό το πρόσφερε ο Προμηθέας στους ανθρώπους. Ο Δίας οργίστηκε με τον Προμηθέα και τους ανθρώπους για τον δόλο τους, και έτσι διέκοψε την παροχή της «φωτιάς». Όμως, ο Προμηθέας, ξαναπήρε την «φωτιά» και την έδωσε στους ανθρώπους (Θεογονία, στίχοι 535-569). Τότε τιμωρήθηκε, αλλά αργότερα ο ίδιος ο Δίας επέτρεψε στον Ηρακλή να τον ελευθερώσει.

Οι απάτες του «Ανώνυμου Απολογητή» για τις δήθεν αρχαιοελληνικές προφητείες
Αλλά και «ο έτερος Καππαδόκης», ο «Ανώνυμος Απολογητής», εξαπατά κατά τον ίδιο τρόπο τους αναγνώστες του. Προς το παρόν, θα ασχοληθούμε με τις αρχαιοελληνικές «προφητείες».

Παρουσιάζονται ένα σωρό ρήσεις που μιλούν για τον Χριστό και την Μαρία με…εκπληκτική σαφήνεια, από το συγγραφικό έργο του Αθανασίου, «Περί του ναού, και περί των διδασκαλείων, και των θεάτρων των εν Αθήναις».

Ισχυρίζονται, ότι ο Αθανάσιος, σε αυτό το έργο, διέσωσε τους χρησμούς κάποιου μάντη Απόλλωνα, τον οποίο θεωρεί άνθρωπο σοφό, ο οποίος έκτισε ναό, και στο βωμό έγραψε «τω αγνώστω θεώ». Τότε συγκεντρώθηκαν οι συγκεκριμένοι σοφοί για να τον ρωτήσουν. Και τότε, είπε χρησμούς για τον Χριστό, και για την Παρθένο Μαρία.

Έτσι ο Απόλλων μιλάει για την Τριάδα, για την κυοφορία του Λόγου από την Παρθένο της οποίας το όνομα θα είναι «Μαρία», ο Τίτων υμνεί την Παρθένο Μαρία, ο Βίας υμνεί την δύναμη του Θεού Λόγου, ο Σόλων μιλάει για την ενανθρώπηση τα βάσανα και την λύτρωση. Ακόμα, για το ότι θα μισηθεί από άπιστο λαό που θα τον κρεμάσει ψηλά. Ο Χείλων αναφέρεται στο «ομοούσιο», όπως και ο Αριστοτέλης. Όλα όσα αποδίδονται σε αυτούς, στο συγκεκριμένο χριστιανικό κατασκεύασμα, αλλά και σε διάφορα άλλα χειρόγραφα -πολύ μεταγενέστερα- δεν υπάρχουν ούτε αυτούσια ούτε παραπλήσια ως απόψεις σε κανένα σωζόμενο έργο αυτών των αρχαίων συγγραφέων, ούτε κάπου υπάρχει κάποια μαρτυρία από τους αρχαίους σχολιαστές.

Σύμφωνα με το καθηγητή Πατρολογίας Στ. Παπαδόπουλο, το έργο αυτό είναι νόθο (Β΄ τόμος Πατρολογίας). Δεν το έγραψε ο Αθανάσιος, αλλά άλλοι στο όνομα του Αθανασίου, προφανώς για να το περιβάλλουν με κύρος…

«Μέγας αριθμός κειμένων, κάποτε συγχρόνων αλλά συνήθως μεταγενεστέρων του Αθανασίου, κυκλοφόρησαν με το όνομά του, για να εξασφαλίσουν επιτυχία και αναγνώριση του περιεχομένου τους» (ο. π., σελ. 310).

Η συνάντηση αυτών των προσώπων δεν είναι ιστορικό γεγονός, διότι αυτά τα πρόσωπα έζησαν σε διαφορετικές χρονολογίες. Κατ’ επέκταση, τίποτα δεν ειπώθηκε στην πραγματικότητα. Απλά, χριστιανοί συγγραφείς, έβαλαν στο στόμα τους πράγματα που δεν είπαν ποτέ. Είναι απλά ένα χριστιανικό κατασκεύασμα, από χριστιανούς που ήθελαν ανεπιτυχώς να συνδυάσουν Ελληνισμό με Χριστιανισμό, αναδεικνύοντας τον δεύτερο.

Άλλη απάτη του Ανώνυμου Απολογητή, είναι η χρήση των «σιβυλλικών χρησμών». Ο καθηγητής Πατρολογίας Στ. Παπαδόπουλος, αναφέρει ότι είναι παραχαραγμένοι, αρχικά από τους Ιουδαίους της διασποράς και μετέπειτα από τους χριστιανούς.

«Ιουδαίοι ελληνιστές επεξεργάστηκαν καταλλήλως τα υπάρχοντα κείμενα ή έγραψαν άλλα με τη δομή των παλαιών. Έτσι τα 14 (από τα 15) σωζόμενα σιβυλλικά βιβλία, που γράφονταν σε ηρωικά εξάμετρα, εξ ολοκλήρου ιουδαϊκά ή με ιουδαϊκά στοιχεία είναι τα βιβλία Α-Ε και ΙΑ-ΙΓ» (Ά Τόμος Πατρολογίας, σελ. 256).

Φυσικά, ο Στ. Παπαδόπουλος ήταν χριστιανός. Όμως ήταν και επιστήμονας. Δεν ήταν απολογητής ο άνθρωπος. Έτσι, σεβόμενος τα γράμματα που σπούδασε και μην έχοντας να υπερασπιστεί ψεύδη, μεταφέρει με υπεύθυνο τρόπο αυτό που λέει η σύγχρονη έρευνα.

Ακόμα: «τα βιβλία 6,7,και 8, τα οποία εν όλο ή εν μέρει γράφτηκαν από χριστιανούς συγγραφείς στον 2ο αιώνα μ.Χ. με τη δομή και στο πλαίσιο των αρχαιότερων ελληνο-ιουδαϊκών σιβυλλικών βιβλίων» (ο. π, σελ. 256).

Ακόμα: «Από τα χριστιανίζοντα σιβυλλικά βιβλία το 8ο γράφτηκε οπωσδήποτε προ του 180 και το 7ο με τα πολλά γνωστικά στοιχεία ίσως περί τα τέλη του 2ου αιώνα. Το 6ο, που έχει μόνον 28 στίχους, περιλαμβάνει ύμνο στο Χριστό και στο ξύλο του Σταυρού. Το 8ο, που έχει 500 στίχους, διακρίνεται σε τρία τμήματα, είναι το σπουδαιότερο και το γνωστότερο από όλα και περιλαμβάνει: α) Αναγγελία της θείας τιμωρίας και της καταστροφής της Ρώμης, β) Ύμνο για τον τελικό θρίαμβο του Χριστού με την ακροστιχίδα “ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΕΙΣΤΟΣ ΘΕΟΥ ΥΙΟΣ ΣΩΤΗΡ ΣΤΑΥΡΟΣ”, και αναφορά στο έργο του Χριστού και στην βασιλεία του παντοδύναμου Θεού μετά την τιμωρία των κακών. Οι Σίβυλλες και μάλιστα η Ερυθραία προφητεύει με ακρίβεια για τον Χριστό και το έργο του και θεωρείται προφήτης του Σωτήρα, μολονότι κατά παράδοση έζησε έξι γενεές μετά τον κατακλυσμό και ήταν ιέρεια του Απόλλωνα (Ευσεβίου, Κωνσταντίνου λόγος 18 και 19)· αλλά φυσικά ο χριστιανός συγγραφέας εργάζεται στο β’ ήμισυ του 2ου αιώνα. Ανάλογα προφητεύει και η Κυμαία Σίβυλλα. γ) Ύμνο στο δημιουργό Θεό και το Λόγο του που έγινε άνθρωπος» (ο. π. σελ. 257).

Πηγές:

1. Παύλου του αποστόλου, «Ά Προς Κορινθίους»
2. Πλάτων, «Αλκιβιάδης ή Ερασταί» (διαδίκτυο)
3. Πλάτων, «Απολογία Σωκράτους», Κάκτος
4. Αισχύλος, «Προμηθεύς Δεσμώτης», Κάκτος
5. Στυλιανός Παπαδόπουλος, «Πατρολογία Α΄ τόμος»
6. Στυλιανός Παπαδόπουλος, «Πατρολογία Β΄ τόμος»

https://www.pare-dose.net/6589

HOAX - ΨΕΜΑ ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΡΑΣΤΗ ΚΑΙ ΕΡΩΜΕΝΟΥ

 Βλέπουμε τον τελευταίο καιρό μια προσπάθεια απο αδαείς που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα να παρερμηνεύουν τις έννοιες "εραστής και ερώμενος" προκειμένου να δικαιολογήσουν τις ανήθικες πράξεις τους.

Η παρεξηγημένη έννοια δύο λέξεων, μια έννοια που σήμερα έχει αλλάξει, αλλά και οι Νόμοι για το πώς τιμωρούσαν την παιδεραστία στην Αρχαία Ελλάδα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΛΛΕΞΑΜΕ ΚΑΤΑΛΉΞΑΜΕ ΣΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΟΤΙ ΟΙ ΟΡΟΙ ΕΡΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΕΡΏΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ "ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ" ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΣΗ ΜΑΘΗΤΗ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΜΕ ΣΑΡΚΙΚΟ ΕΡΩΤΑ.

Ο εραστής δεν νοείται ως ο εραστής του σώματος, αλλά της αληθείας, της ορθής συμπεριφοράς, αυτής που συμφωνεί με τις αιώνιες ηθικές αξίες.

Κατά την κλασική αρχαιότητα ο εραστής και ο ερώμενος, σε μία αντιστοιχία θεωρούνται, για όσους τουλάχιστον έχουν μελετήσει τον Πλατωνικό Φαίδρο, ως ο δάσκαλος και ο μαθητής. Ο Πλάτων στο παραπάνω έργο παρουσιάζει τη σχέση αυτή ως μία ερωτική σχέση ανάμεσα σε αυτόν που αναζητεί την γνώση και σ’ εκείνον που την παρέχει.

Με τον όρο «έρως» εννοείται η σχέση που βασιζόταν σε αισθήματα βαθύτατης φιλίας και σεβασμού. Στα μάτια του εφήβου ο δάσκαλος-εραστής ήταν η ενσάρκωση του ιδανικού, το ιδεώδες πρόσωπο προς το οποίο απέβλεπε προκειμένου να διαπλάσσει την προσωπικότητά του. Άλλωστε, αυτή ήταν και η έννοια της Παιδείας στην αρχαιότητα!

Οι «Νόμοι» του Σόλωνα, είναι αρκετά σαφείς για τις συνέπειες που έχει κάποιος Αθηναίος αν συνάψει ομοφυλοφιλική σχέση:

“Δηλαδή, αν κάποιος Αθηναίος πολίτης συνάψει ερωτική σχέση με άλλον:

Δεν του επιτρέπεται να γίνει μέλος των 9 αρχόντων. Δεν του επιτρέπεται να εκλεγεί ιερέας. Δεν του επιτρέπεται να είναι συνήγορος του λαού. Δεν του επιτρέπεται να ασκήσει κάποια εξουσία, εντός ή εκτός της χώρας, κληρωτή ή χειροτονητή. Δεν του επιτρέπεται να σταλεί ως κήρυκας πολέμου. Δεν του επιτρέπεται να εκθέσει τη γνώμη του. Δεν του επιτρέπεται να εισέλθει στους δημόσιους ναούς. Δεν του επιτρέπεται να στεφανωθεί στις δημόσιες στεφανοφορίες. Δεν του επιτρέπεται να παίρνει μέρος στους περιπάτους που γίνονται στην αγορά. Όποιος λοιπόν ενώ έχει καταδικαστεί ως ερωτικός σύντροφος άλλου, ενεργήσει αντίθετα τις διατάξεις του νόμου, τιμωρείται με θάνατο. (Σολωνος νομοι, άρθρο 332, εκδόσεις Θεσσαλονίκης μετάφραση: Χριστοδούλου )

Ο Αισχύνης Κατά Τιμάρχου εις τους στίχους 12-13 αναφέρει :

Μετάφραση:

Οι διδάσκαλοι να μην ανοίγουν τα σχολεία πριν ανατείλει ο ήλιος και να τα κλείνουν πριν δύσει ο ήλιος. Να μην επιτρέπεται εις τους έχοντας ηλικία ανωτέρα της παιδικής να εισέρχονται εις τα σχολεία, όταν υπάρχουν εντός αυτών παιδιά, εκτός εάν πρόκειται περί υιού, αδελφού ἡ γαμβρού του διδασκάλου. Εάν δε κάποιος παρά την απαγόρευση ταύτη εισέρχεται εις το σχολείο, να τιμωρείται με την ποινή του θανάτου. Επίσης οι επί κεφαλής της παλαίστρας να μην επιτρέπουν εις κανένα ενήλικο να κάθεται μαζί με τα παιδιά κατά τις εορτές του Ερμού, με καμμία δικαιολογία. Εάν δε επιτρέπει τούτο εις αυτούς και δεν τους εκδιώκει εκ της παλαίστρας, ο επί κεφαλής της παλαίστρας θα είναι ένοχος παραβάσεως του νόμου περί διαφθοράς των ελευθέρων παίδων. Οι δε χορηγοί οι οριζόμενοι υπό του λαού, πρέπει να έχουν συμπληρώσει τό τεσσαρακοστόν έτος της ηλικίας των.

Μετά ταύτα δε, άνδρες Αθηναίοι, ο νομοθέτης κάνει λόγο περί εγκλημάτων βαρύτατων μεν, τα οποία όμως συμβαίνουν, νομίζω εις την πόλη. Διότι εξ αιτίας του ότι γίνονται μερικά, τα οποία δεν έπρεπε να εγίνοντο, οι παλαιοί τηρούσαν τους νόμους. Ρητά λοιπόν ο νόμος ορίζει ότι, εάν ένας πατέρας ή αδελφός ή θείος ή επίτροπος ή εν γένει κάποιος από εκείνους που έχουν εξουσία επί ελευθέρου παιδιού, παραδώσει αυτό αντί χρημάτων εις κάποιον έκφυλο δια σεξουαλική απόλαυση, δεν επιτρέπεται να καταδιωχθεί το παιδί, αλλά εκείνοι οι οποίοι συνήψαν αντί χρημάτων την συμφωνία αυτή, ο ένας διότι το παρέδωσε και ο άλλος διότι το παρέλαβε προς τον ανωτέρω σκοπό. Όρισε δε και δια τους δυό την ίδια ποινή».

Επίσης ο Αισχύνης στο ίδιο έργο του, στον στίχο 16 αναφέρει:

«Αν κάποιος Αθηναίος προσβάλει ελεύθερο παιδί, να διώκεται ενώπιον των θεσμοθετών από εκείνον, ο οποίος έχει εξουσία επί του παιδιού, αφού αναγράψει εις την μήνυση του την ποινή, της οποίας θεωρεί τούτον άξιον. Αν δε ο μηνυθείς καταδικασθεί, να παραδοθεί εις τους ένδεκα και να θανατωθεί την ίδια ημέρα. Εάν δε του επιβληθεί χρηματική ποινή, να την καταβάλει εντός ένδεκα ημερών μετά την δίκη, εάν δεν δύναται να την καταβάλει αμέσως, μέχρις ότου δεν την καταβάλει, να φυλακισθεί. Εις την ίδια ποινή να υπόκεινται και εκείνοι, οι οποίοι υποπίπτουν εις τις ίδιας παραβάσεις και όσον αφορά τους δούλους».

«Ο Λυκούργος όμως, αντιθέτως προς όλα αυτά πιστεύων, επεδοκίμαζε μόνο το εάν σημαίνων άνθρωπος, θαυμάσας την ψυχικήν αρετήν του παιδιού, προσεπάθει να κάμη αυτόν φίλον με δεσμούς αναμεταξύ των άμεμπτους και να τον συναναστρέφεται, διότι τούτο ενόμιζε μέσον καλλίστης ανατροφής. Εάν όμως επαρουσιάζετο κανείς επιθυμών το παιδικό σώμα, επειδή ο Λυκούργος εθεώρει τούτο πολύ αναίσχυντον, ενομοθέτησεν εις την Σπάρτην να απέχουν οι ερασταί απο τα αγαπώμενα παιδιά, όπως αποφεύγουν εις αφροδίσιους (ερωτικές) σχέσεις οι γονείς από τα τέκνα των και οι αδερφοί από τους αδερφούς των».

Ο Πλούταρχος, αναφέρει για αυτούς:

«ο ψυχικός δεσμός μεταξύ των νέων δεν είχε καμμία σχέση με τις σωματικές επαφές και ότι εστερείτο τα πολιτικά του δικαιώματα δυνάμει νόμου όποιος προσπαθούσε να ασελγήσει εις βάρος άλλου».

Ο δε Πλάτωνας στο έργο του στους Νόμους αναφέρει:

«Ή κανένας να μην τολμά να έρχεται σε επαφή με τους γενναίους και ελεύθερους εκτός από την ίδια τους την γυναίκα, ούτε να επιτρέπεται να σπείρουν νόθα σπέρματα στις παλλακίδες, είτε σε άνδρες άγονα παρά φύσιν ή μάλλον καλλίτερα την μεταξύ ανδρών επαφή να την απαγορεύσουμε τελείως».

Η Σαπφώ επίσης έχει πέσει θύμα συκοφαντίας και τότε και τώρα. Ο Λουκιανός λέγει: «έπεσε θύμα συκοφαντίας για μια τάχα αισχρά φιλία». Η Σαπφώ έπαιζε ένα ρόλο καθοδηγήτριας για τις μαθήτριές της, πράγμα που μόνο από τους άντρες ήτο αποδεκτό εκείνη την εποχή, με αποτέλεσμα κάποιοι να την κατηγορήσουν, ότι είχε σχέσεις με τις μαθήτριές της. Η Σαπφώ όμως πέθανε με έναν περίεργο τρόπο:

Αυτοκτόνησε πέφτοντας από ένα γκρεμό της Λευκάδος, αφού ήταν πλήρως απογοητευμένη και πληγωμένη διότι την είχε εγκαταλείψει ο έρωτάς της, ένας άνδρας, ο Φάων ο Μυτιληναίος. Αυτοκτόνησε λοιπόν από έρωτα για έναν άντρα και αυτό αποσιωπείται.

Ο Δημοσθένης στο «Κατά Ανδροτίωνος» στον στίχο 21 αναφέρει: «περί του της εταιρήσεως νόμου» (η σημασία του εταίρου ήταν η επί πληρωμή παροχή σεξουαλικής υπηρεσίας), ο οποίος ήτο νόμος του Σόλωνος, ο οποίος έλεγε: «Ούτε να έχουν το δικαίωμα να ομιλούν, ούτε να καταθέτουν μηνύσεις στα δικαστήρια όσοι έχουν εταιρήσει».

Ο Πλάτωνας στους «Νόμους» του:

«Οι πολίτες μας δεν πρέπει να είναι κατώτεροι από τα πουλιά και πολλά άλλα είδη ζώων, που γεννιούνται σε αγέλες και ζούν αζευγάρωτα, ως την ηλικία της τεκνοποιίας, αγνά και αμόλυντα από τον γάμο, αλλά, όταν φτάσουν σ’ εκείνη την ηλικία, ζευγαρώνουν αρσενικό με θηλυκό και θηλυκό με αρσενικό σύμφωνα με τις διαθέσεις τους και για το υπόλοιπο της ζωής τους ζούν με ευλάβεια και είναι νομοταγή, μένοντας πιστά στις συμφωνίες που ήταν η αρχή της σχέσεώς τους. Πρέπει να λοιπόν αυτοί (οι πολίτες) να είναι ακόμη καλλίτεροι από τα θηρία».

"Ας μην χρησιμοποιούν διάφοροι τους Αρχαίους Έλληνες για να δικαιολογούν τις πολύ άσχημες πράξεις τους".

(Το κείμενο είναι της

Σοφίας Παυλάκου).

Για όποιον επιθυμεί να το ερευνήσει σε βάθος παραθέτω περισσότερες πηγές που γίνονται αναφορές για το εν λόγω θέμα:

Αναφέρομαι σε σχόλια από τους διαλόγους του Πλάτωνα, του Πρόκλου, του Βίους Παράλληλους του Πλουτάρχου, και το έργο του Αιλιανού. Συγκεκριμένα μπορείτε, εάν θέλετε να ανατρέξετε στα έργα τους.

ΠΡΟΚΛΟΣ: ΑΠΑΝΤΑ (ΔΕΚΑΤΟΣ ΕΒΔΟΜΟΣ ΤΟΜΟΣ)
ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΝ Α΄-Β΄
Πρόκλος, εκδόσεις Κάκτος

ΠΛΑΤΩΝΟΣ: ΦΑΙΔΡΟΣ
εκδόσεις Ζήτρος

Ποικίλη Ἱστορία
Συγγραφέας: Κλαύδιος Αιλιανός
Βιβλίον γ΄

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ (ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ)
ΣΟΛΩΝ – ΠΟΠΛΙΚΟΛΑΣ
εκδόσεις Κάκτος

ΠΛΑΤΩΝ: ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ – ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΙΙ – ΕΡΑΣΤΑΙ
εκδόσεις Κάκτος

HOAX - Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΟΡΦΕΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΙΒΔΗΛΟΣ

 Βλέπουμε τον τελευταίο καιρό να κυκλοφορεί στο διαδίκτυο μια εικόνα που δείχνει έναν εσταυρωμένο πάνω σε μια άγκυρα, στην κορυφή του έχει 7 αστέρια ενω υπάρχει η επιγραφή "ΟΡΦΕΟC BAKKIKOC".Ο σφραγιδόλιθος αυτός είναι κατασκεύσασμα του 300μ.Χ. και ουδεμία σχέση έχει με την Ελληνιστική περίοδο.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΜΕ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΟΤΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ ΟΡΦΕΑ ΕΙΝΑΙ HOAX !!!

Πηγές :

Ο σημαντικός μελετητής της Ορφικής παράδοσης W.K.C. Guthrie στο βιβλίο του «Ο Ορφέας και η Αρχαία Ελληνική Θρησκεία»- Εκδόσεις Καρδαμίτσα ISBN 960-354-096-X, στις σελίδες 391-404 κάνει μια σύγκριση μεταξύ Χριστιανισμού και Ορφισμού και παραθέτει σημεία του Ορφισμού τα οποία χρησιμοποίησαν οι Χριστιανοί για να παρουσιάσουν ομοιότητα της θρησκείας τους με τον Ορφισμό.

Στις σελίδες 396-397 αναφέρεται στον σφραγιδόλιθο με τον εσταυρωμένο Ορφέα και διατυπώνει την άποψη ότι αυτό αποτελεί μεταγενέστερη Χριστιανική παρομοίαση του Ορφέα και όχι γνήσια Ορφική παράδοση, στο τέλος δε του βιβλίου παραθέτει αναφορά του διασήμου μελετητή των Ορφικών Otto Kern ο οποίος καταλήγει στην διαπίστωση ότι ο σφραγιδόλιθος αυτός είναι κίβδηλος.

Ας δούμε τι γράφει λοιπόν ο Guthrie για το θέμα αυτό :

«Στο μέρος αυτής της έρευνας ανήκει και η αναφορά του παράξενου και πολυσυζητημένου σφραγιδολίθου ή φυλαχτού που βρίσκεται στο Βερολίνο

Το σχέδιο πάνω στην σφραγίδα αυτή, που χρονολογείται τον τρίτο ή τέταρτο αιώνα μ.Χ, δείχνει έναν σταυρωμένο άνδρα.

Πάνω από το σταυρό βρίσκονται ένα μισοφέγγαρο και επτά αστέρια και εκατέρωθεν και από κάτω βρίσκεται η λεζάντα ΟΡΦΕΟC ΒΑΚΚΙΚΟC. Αυτό συνήθως θεωρείται ότι είναι έργο κάποιας γνωστικής αίρεσης, που παρουσιάζει συγκρητισμό ορφικών και χριστιανικών ιδεών.

Όπως ακριβώς ο Χριστός εικονίζεται στα χριστιανικά μνημεία με τα χαρακτηριστικά του Ορφέα, έτσι και εδώ, ως φόρος τιμής από την άλλη πλευρά, ο Ορφέας παρουσιάζεται με την στάση του Χριστού.

Ο Eisler (Orpheus 338 κ.ε) υποστηρίζει με μεγάλη επινοητικότητα ότι το σχέδιο αυτό έχει καθαρά παγανιστική προέλευση. Προτείνει ότι υπήρχε επίσης μια παλιά παράδοση για την σταύρωση του Ορφέα, αντλώντας επιχειρήματα από μια μεμονωμένη παράδοση που διέσωσε ο Διόδωρος (3.65) , ότι ο Λυκούργος, ο εχθρός του Διονύσου, σταυρώθηκε από τον θεό. Και επίσης από ιστορίες ότι ο ίδιος ο Διόνυσος και άλλες διονυσιακές μορφές «δέθηκαν στο δένδρο».

Δεν είναι παρά σύμπτωση το ότι μέσα στα σπαράγματα της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας που μας παραδόθηκαν δεν σώθηκε καμία ανάμνηση για αυτό. Το ισχυρότερο επιχείρημα υπερ της άποψης αυτής είναι ότι οι χριστιανικές παραστάσεις της Σταύρωσης στην τέχνη δεν είναι παλιότερες από τον πέμπτο ή έκτο αιώνα. Επρεπε βέβαια να ξεπραστεί μια τεράστια προκατάληψη.

Ο ιστορικός ιδρυτής μιας νέας θρησκείας απεικονίστηκε σαν ένας κοινός κακούργος στην κρεμάλα.

Ομως αν πρόκειται να πιστέψουμε ότι η πλήρης άγνοια που έχουμε για τον εσταυρωμένο Ορφέα είναι σύμπτωση, τότε βέβαια δεν είναι υπερβολικό να πιστέψουμε ότι η έλλειψη παλιότερων παραστάσεων της χριστιανικής Σταύρωσης μπορεί επίσης να είναι συμπτωματική.

Είναι σαφές ότι ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας δεν γνώριζε καμιά ιστορία για την σταύρωση του Ορφέα ή του Διονύσου. Διακήρυττε(πο. 1.54) ότι η ιστορία του Διονύσου επινοήθηκε από «δαίμονες», για να ταιριάζει με μια ορισμένη προφητεία στη Γένεση (49.10 κ.επ.) με σκοπό να σπείρει την αμφιβολία για τον αληθινό Χριστό. Για τον λόγο αυτό, έβαλαν μέσα σε αυτή και σε άλλες ιστορίες για εκείνους που τους αποκαλούσαν γυιούς του Δία, την θεική πατρότητα, την γέννηση από την παρθένα, το πάθος κ.ο.κ «Ομως» λέει στην συνέχεια (κεφ. 55) «δε μιμήθηκαν ποτέ την Σταύρωση, ούτε την απόδωσαν σε κανέναν από τους γυιούς του Δία, γιατί δεν την κατάλαβαν, αφού όλα όσα λέγονται και σχετίζονται με αυτήν έχουν διατυπωθεί με σύμβολα».

Η μαρτυρία αυτή εξασθενίζει περισσότερο ένα επιχείρημα για το οποίο ακόμη και ο πολυμαθής συγγραφέας του δεν θέλησε να διεκδικήσει volle Sicherheit έτσι, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το αίνιγμα της σφραγίδας έχει λυθεί. Όμως η ίδια η πρόταση του και οι μαρτυρίες που παρέχει γι’αυτήν έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και αξίζουν να γίνουν ευρύτερα γνωστές, όπως πολλές από τις γνώσεις του Dr. Eisler.

Παραμένει μυστήριο, ποιός είχε την τόλμη να χαράξει το όνομα του μυθικού αρπιστή κάτω από το σκυμμένο κεφάλι και τ’απλωμένα χέρια.

Οποιος και αν ήταν, καθώς κοιτάζουμε την σφραγίδα του και σκεφτόμαστε ποιά μπορεί να ήταν η θρησκεία του και η πνευματική του κατάσταση, η άποψη μας για τις θρησκευτικές αντιλήψεις της εποχής βαθαίνει και φωτίζεται.

Στις δε συμπληρωματικές σημειώσεις του βιβλίου στην σελίδα 412 γράφει :

«Στην κριτική του βιβλίου αυτού στο Gnomon 1935,476 ο Kern μετανιώνει και ισχυρίζεται πως έχει πειστεί από τα λεγόμενα των εμπειρογνωμόνων J.Reil και R. Zahn (Αγγελος, Arch f. Neatest. Zeitgesch. Und Kulturkunde, 1926, 62 κ.ε.) ότι ο ημιπολύτιμος λίθος με την επιγραφή ΟΡΦΕΟC ΒΑΚΚΙΚΟC είναι κίβδηλος»

Παρατίθεται απόσπασμα από το Gnomon με την άποψη του Otto Kern στα Γερμανικά :

«Wenn ich hier die Freude habe, ein neues Denkmal an die Spitze aller Orpheusdarstellungen zu setzen, muß ich ein anderes, das mir fast als das jüngste aller monumentalen Zeugnisse für die orphische Bewegung erschien, streichen und bekennen, daß ich allein daran die Schuld trage, daß es nach der Publikation in den Orphicor. fragm. S. 46 test. 150 von R. Eisler und anderen jetzt auch von Guthrie, ohne Bedenken als glaubwürdiges Dokument gewertet wird. Diesem ist es offenbar entgangen, daß das Amulett mit dem Bilde des Crucifixus und der Inschrift ΟΡΦΕΟΣ ΒΑΚΚΙΚΟΣ im Kaiser Friedrich-Museum zu Berlin höchst wahrscheinlich eine Fälschung ist. Solchen hervorragenden Kennern dieser Materia wie Joh. Reil und Rob. Zahn, die dies im Ἄγγελος 2, 1926, 62ff. ausgesprochen haben, muß man Glauben schenken, und es ist daran kein Anstoß zu nehmen, daß auch dieser italienische Fälscher wie soviele -- das Amulett stammt aus Italien, kam aus E. Gerhards Nachlaß in das Berliner Museum -- gelehrte Kentnisse hatte und von der Beziehung des Orpheus zu Bakchos wußte.»

(http://sternfels.blogspot.com/2006/03/doubts-about-crucified-orpheus-amulet.html)

Το άρθρο είναι απο το 

https://empedotimos.blogspot.com

https://empedotimos.blogspot.com/2010/03/blog-post_31.html?m=1

HOAX - ΤΟ "ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Ο ΌΡΟΣ 12 ΘΕΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΊΑ ΕΛΛΆΔΑ"

 Βλέπουμε το τελευταίο διάστημα να επικρατεί μια άποψη στο διαδίκτυο περί του "δέν υπήρχε ο όρος 12 θεοί στην αρχαία Ελλάδα".

Παραθέτουμε πηγές απο αρχαία κείμενα όπου έχουν γίνει αναφορές για 12 θεούς.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ, ΟΤΙ Ο ΟΡΟΣ "12 ΘΕΟΙ" ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ Η ΦΉΜΗ ΠΟΥ ΔΙΑΔΙΔΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ HOAX !!!

Πηγες :

περί του: "δεν υπήρχε ο όρος "Δώδεκα θεοί" πριν τον 19ο αιώνα"

……………………………………..

Αἱ μὲν οὖν τάξεις καὶ δυνάμεις καὶ σφαῖραι τῶν δώδεκα Θεῶν οὕτως εἴρηνταί τε καὶ ὕμνηνται.

Sallustius Phil., De deis et mundo (2049: 001)�“Saloustios. Des dieux et du monde”, Ed. Rochefort, G.�Paris: Les Belles Lettres, 1960.�Chapter 6, section 5, line 8�

……………………………………..

αὕτη μὲν οὖν ἄνωθεν ἡ δουλεία ποθὲν καὶ ἴσως ἐξ οὐρανοῦ. χρὴ γὰρ οἴεσθαι καὶ τῇ Τύχῃ κεῖσθαι ἐν οὐρανῷ θρόνον, εἰ καὶ μὴ ἐν τοῖς δώδεκα θεοῖς ἠρίθμηται.

Libanius Rhet., Soph., Orationes 1–64 (2200: 004)�“Libanii opera, vols. 1–4”, Ed. Foerster, R.�Leipzig: Teubner, 1.1–1.2:1903; 2:1904; 3:1906; 4:1908, Repr. 1997.�Oration 25, section 13, line 12

……………………………………..

τοὺς μὲν οὖν πολλοὺς τούτους ἐκ τῶν θεάτρων ἔστιν ἑλεῖν σοι, τοὺς δ' εἰ μὴ τῶν ἀρχόντων ἄρχοιεν ἀγανακτοῦντας διὰ τῶν τὰ παρ' ἐκείνων ἐν παραβύστῳ πραττόμενα οὐκ ἀγνοούντων, ἃ εἴ τις εἰς φῶς ἄγοι, τῶν δώδεκα θεῶν δέοιντ' ἂν εἰς σωτηρίαν.

Libanius Rhet., Soph., Orationes 1-64 �Oration 26, section 11, line 5

……………………………………..

 

ἱερά τε θεῶν πλεῖστα τὰ μὲν αὐτὸς ἀνεστήσατο, τὰ δὲ καὶ πρὶν ὄντα ἐπεκόσμησεν· τὸν γὰρ πρὸς τῇ ἄκρᾳ τῆς Ποντικῆς θαλάσσης κείμενον ναόν, ὃν Ἰάσων ποτὲ τοῖς δώδεκα θεοῖς καθιέρωσε, κατηρειπωμένον ἀνήγειρε καὶ τὸν ἐπὶ τῷ Φρίξου λεγομένῳ λιμένι τῆς Ἀρτέμιδος οἶκον ἀνεκαίνισεν.

Hesychius Illustrius Hist., Patria Constantinopoleos (= liber vi operis Historia Romana atque omnigena) (fort. epitome) (2274: 005)�“Scriptores originum Constantinopolitanarum, pt. 1”, Ed. Preger, T.�Leipzig: Teubner, 1901, Repr. 1975.�Section 33, line 4

……………………………………..

(33) ἱερά τε θεῶν πλεῖστα, τὰ μὲν αὐτὸς ἀνεστήσατο, τὰ δὲ καὶ πρὶν ὄντα ἐπεκόσμησε· τὸν γὰρ πρὸς τῇ ἄκρᾳ τῆς Προποντίδος θαλάσσης κείμενον ναὸν, ὃν Ἰάσων ποτὲ τοῖς δώδεκα θεοῖς καθιέρωσε, κατηρειπωμένον ἀνήγειρε, καὶ τὸν ἐπὶ τῷ Φρίξου λεγομένῳ λιμένι τῆς Ἀρτέμιδος οἶκον ἀνεκαίνισεν.

Hesychius Illustrius Hist., Fragmenta (2274: 007)�“FHG 4”, Ed. Müller, K.�Paris: Didot, 1841–1870.�Fragment 4, line 234�

……………………………………..

οἷς δὴ καὶ ἡ ψυχὴ ἑαυτὴν ἐπιδοῦσα, τότε καὶ αὐτὴ τὸ πᾶν ἐπιτροπεύει καὶ ἀνάγεται ἐπὶ τὸ νοητὸν καὶ θεωρεῖ τὰ ἔξω τοῦ οὐρανοῦ, ἀφισταμένη δὲ αὐτῶν φέρεται κάτω. Ζητητέον δὲ ἐν τούτοις τίς ὁ Ζεὺς καὶ τίνες οἱ δώδεκα θεοί.

Hermias Phil., In Platonis Phaedrum scholia (2317: 001)�“Hermeias von Alexandrien. In Platonis Phaedrum scholia”, Ed. Couvreur, P.�Paris: Bouillon, 1901, Repr. 1971.�Page 135, line 26

 

……………………………………..

Τῶν οὖν ἐν τοῖς δώδεκα θεοῖς τριῶν τῶν τὸ εἶναι παρεχόντων ὁ πρῶτός ἐστι Ζεύς· ὥσπερ γὰρ μετὰ τὴν πρώτην καὶ ἐξῃρημένην μονάδα τὴν δίιον ἐν τῇ ἑξῆς τριάδι πάσῃ οὔσῃ διίᾳ ὁ πρώτιστος τῶν τριῶν τῷ τοῦ Διὸς ὀνόματι προςαγορεύεται, τῶν δὲ ἄλλων ἐνήλλαξε τὰ ὀνόματα ἡ θεολογία, τὸν μὲν Ποσειδῶνα, τὸν δὲ Πλούτωνα καλέσασα· οὕτως τῶν δώδεκα θεῶν ὄντων πάντων διίων ὁ πρώτιστος αὐτῶν τῷ τοῦ Διὸς ὀνόματι προσαγορεύεται·

Hermias Phil., In Platonis Phaedrum scholia �Page 137, line 7�

……………………………………..

Ἔφησε γὰρ ἐν τῷ <Τιμαίῳ> ὅτι κατ' οἰκειότητα τὰς ψυχὰς εἰς θεοὺς διένειμεν ὁ δημιουργὸς, λέγων ὅτι τὰς μὲν <ἔσπειρεν εἰς γῆν>, τὰς δὲ εἰς ἥλιον· εἶπε δὲ ἐνταῦθα καὶ περὶ τῶν ἐννέα βίων, εἶπε καὶ περὶ τῶν δώδεκα θεῶν, συμβολικῶς τὸ πᾶν πλῆθος περιλαμβάνων·

Hermias Phil., In Platonis Phaedrum scholia �Page 188, line 25

……………………………………..

Τὰ Πλατωνικὰ ταῦτα ῥητά ‘ὁ μὲν δὴ μέγας ἡγεμὼν ἐν οὐρανῷ Ζεὺς ἐλαύνων πτηνὸν ἅρμα πρῶτος πορεύεται, διακοσμῶν πάντα καὶ ἐπιμελούμενος· τῷ δ' ἕπεται στρατιὰ θεῶν τε καὶ δαιμόνων κατὰ ἕνδεκα μέρη κεκοσμημένη· μένει γὰρ Ἑστία ἐν θεῶν οἴκῳ μόνη’ καὶ πρότερόν μοι προεβλήθη παρά του τῶν λογίων καὶ ἔτυχε διαίτης καὶ ἐξηγήσεως. καὶ ἔστιν ἐπιστολὴ ἐμὴ ἐν τοῖς ἐμοῖς κειμένη βιβλίοις τὸν ἐν τοῖς ῥητοῖς ἀνιχνεύσασα νοῦν καὶ ἐξακριβώσασα. οὐδὲν δὲ χεῖρον καὶ αὖθις περὶ τούτων εἰπεῖν καὶ διερμηνεῦσαι, τίς μὲν ὁ Ζεύς, τίνες δὲ οἱ δώδεκα θεοί, τίς δὲ ἡ ἀκίνητος Ἑστία μὴ συνεπομένη τῇ στρατιᾷ τῶν λοιπῶν θεῶν.

Michael Psellus Polyhist., Opuscula psychologica, theologica, daemonologica (2702: 011)�“Michaelis Pselli philosophica minora, vol. 2”, Ed. O'Meara, D.J.�Leipzig: Teubner, 1989.�Page 12, line 10

 

……………………………………..

 

ἀλλ' ὁ κατάξας ταύτην φιλόσοφος τὴν τέως τοῖς δώδεκα θεοῖς συντρέχουσαν ἐν τῷ Περὶ ψυχῆς ἐντεῦθεν ἐκεῖσε ἀνήγαγεν, ἀσκητικὰ ταύτῃ πτερὰ περιθέμενος καὶ τοῦ σώματος  ἀπολύσας διὰ τῆς τῶν παθῶν ἀποχῆς.

Michael Psellus Polyhist., Opuscula psychologica, theologica, daemonologica �Page 84, line 5

……………………………………..

ἱερόν ἐστι τῶν δώδεκα θεῶν ἐν Βοσπόρῳ.

Pseudo-Zonaras Lexicogr., Lexicon (3136: 001)�“Iohannis Zonarae lexicon ex tribus codicibus manuscriptis, 2 vols.”, Ed. Tittmann, J.A.H.�Leipzig: Crusius, 1808, Repr. 1967.�Alphabetic letter epsilon, page 931, line 27�

……………………………………..

ὡς ἐν τούτῳ ‘λαβεῖν μὲν ὑπὲρ Ἁλιρροθίου τοῦ υἱοῦ παρὰ Ἄρεως, δικάσαι δὲ Εὐμενίσι καὶ Ὀρέστῃ οἱ δώδεκα θεοί’

Syrianus Phil., Commentarium in Hermogenis librum περὶ ἰδεῶν (4017: 002)�“Syriani in Hermogenem commentaria, vol. 1”, Ed. Rabe, H.�Leipzig: Teubner, 1892.�Page 76, line 6

……………………………………..

Παραιτησάμενοι δὲ τὰς διακένους ὑπονοίας τῶν ἐξηγητῶν, ἃς καὶ <Πορφύριος> ἀπεσκευάσατο, πολλὴν καὶ διωλύγιον φλυαρίαν ἐπεισαγαγόντων διὰ τῆς δωδεκάδος, τῶν μὲν εἰς τὸν ζῳδιακόν, τῶν δὲ εἰς τοὺς μῆνας, τῶν δὲ εἰς τοὺς δώδεκα θεοὺς ἀναφερόντων τὸν ἀριθμόν, καὶ πιστουμένων οἰκεῖον οὕτως αὐτὸν εἶναι ταῖς εἰς γένεσιν ἰούσαις ψυχαῖς, εἰ δεῖ καὶ εἰς τὴν ζωὴν αὐτὸν τῶν ψυχῶν ἀναπέμπειν, ἄλλον τρόπον ἡμεῖς τὴν θεωρίαν μέτιμεν, τὴν τοῦδε τοῦ ἀριθμοῦ συγγένειαν αἰτιώμενοι πρὸς τὴν ὅλην περίοδον τῶν ψυχῶν.

Proclus Phil., In Platonis rem publicam commentarii (4036: 001)�“Procli Diadochi in Platonis rem publicam commentarii, 2 vols.”, Ed. Kroll, W.�Leipzig: Teubner, 1:1899; 2:1901, Repr. 1965.�Volume 2, page 120, line 19

……………………………………..

Λέγονται τοίνυν ἐν τῷ Φαίδρῳ δώδεκα τῶν ὅλων ἡγεμόνες προεστάναι, πάντας μὲν τοὺς ἐγκοσμίους θεούς, πάσας δὲ τὰς τῶν δαιμόνων ἀγέλας ποδηγετοῦντες καὶ ἐπὶ τὴν νοητὴν ἱέμενοι φύσιν. Τούτων δὲ τῶν δώδεκα θεῶν ἡγεῖσθαι πάντων <τὸν Δία, πτηνὸν ἅρμα ἐλαύνοντα> καὶ <διακοσμοῦντα πάντα καὶ ἐπιμελούμενον,> καὶ ἀνάγειν πᾶσαν <τὴν ἑπομένην> αὐτῷ <στρατιάν,> πρῶτον μὲν εἰς τὴν <ἐντὸς οὐρανοῦ> περιωπὴν καὶ <τὰς μακαρίας> τῶν ἐκεῖ νοουμένων <θέας τε καὶ διεξόδους·> ἔπειτα εἰς <τὴν ὑπουράνιον ἁψῖδα> προσεχῶς ὑπεζωκυῖαν τὸν οὐρανὸν καὶ ἐν αὐτῷ περιεχομένην· καὶ μετὰ ταύτην εἰς αὐτὸν τὸν οὐρανὸν καὶ <τὸ τοῦ οὐρανοῦ νῶτον,> οὗ δὴ καὶ <ἵστασθαι> τὰς θείας ψυχὰς καὶ συμπεριφερομένας τῷ οὐρανῷ θεωρεῖν τὴν ἐπέκεινα πᾶσαν οὐσίαν.

Proclus Phil., Theologia Platonica (lib. 1–5) (4036: 004)�“Proclus. Théologie platonicienne, vols. 1–5”, Ed. Saffrey, D., Westerink, L.G.�Paris: Les Belles Lettres, 1:1968; 2:1974; 3:1978; 4:1981; 5:1987.�Volume 4, page 18, line 4

……………………………………..

Διὰ ταῦτα δὴ οὖν καὶ ὁ Σωκράτης μικρὸν προελθὼν τὰς ἀναγομένας μετὰ τῶν δώδεκα θεῶν ψυχὰς ἐπὶ τὸ νοητὸν κάλλος <τελεῖσθαί> φησι <τὴν τῶν τελετῶν μακαριωτάτην> καὶ διὰ τῆς τελετῆς ταύτης <μυεῖσθαι καὶ ἐποπτεύειν> τὰ ἄρρητα.

Proclus Phil., Theologia Platonica (lib. 1-5) �Volume 4, page 73, line 2�

……………………………………..

ἡ μὲν γάρ ἐστιν αὐτῶν διάκρισις κατὰ τοὺς δώδεκα θεοὺς τοὺς ὑπερουρανίους, ἡ δὲ κατὰ πάσας τὰς ἰδιότητας τῶν ἐν τῷ κόσμῳ θεῶν·

Proclus Phil., In Platonis Alcibiadem i (4036: 007)�“Proclus Diadochus. Commentary on the first Alcibiades of Plato”, Ed. Westerink, L.G.�Amsterdam: North–Holland, 1954.�Section 68, line 14

……………………………………..

ὡς γὰρ ἐν οὐρανῷ τοὺς πόλους ὑπὸ τῆς Ἑστίας συνέχεσθαί φαμεν, οὕτως ἐν τοῖς στοιχείοις τὴν γῆν, καὶ ἔστιν ἀνὰ λόγον ὡς ἡ ὑπερκόσμιος Ἑστία πρὸς τὸν μέγαν ἡγεμόνα τῶν δώδεκα θεῶν, οὕτως ἐν τοῖς ἐγκοσμίοις ἡ γῆ πρὸς τὸν οὐρανόν. εἰ δὲ δὴ καὶ πρὸς <τὸν Πυθαγόρειον Τίμαιον> [97 D] ἀποβλέψαιμεν, ἔτι μᾶλλον οὐκ ἂν ὑπολάβοιμεν κινεῖσθαι τὴν γῆν·

Proclus Phil., In Platonis Timaeum commentaria (4036: 010)�“Procli Diadochi in Platonis Timaeum commentaria, 3 vols.”, Ed. Diehl

……………………………………..

καὶ γὰρ αὐτοὶ κατὰ τὴν πρὸς τοὺς θεοὺς τάξιν εἰσὶ θεοί, μετέχοντες ἀδιαιρέτως τῆς ἐκείνων ἰδιότητος. οὕτω τοι καὶ <ἐν Φαίδρῳ> [246 E] <θεῶν καὶ δαιμόνων> ἡγεμόνας εἰπὼν τοὺς δώδεκα θεοὺς ὅμως τοὺς ἑπομένους ἅπαντας θεοὺς ἀπεκάλεσεν ἐπενεγκών [247 E]· <καὶ οὗτος μὲν θεῶν βίος>. πάντες οὖν εἰσι <θεοὶ θεῶν>, ὡς συμπεπλεγμένον ἔχοντες τῷ ἀφανεῖ τὸ ἐμφανὲς καὶ τῷ ὑπερκοσμίῳ τὸ ἐγκόσμιον.

Proclus Phil., In Platonis Timaeum commentaria �Volume 3, page 204, line 27

……………………………………..

ὥσπερ οὖν αὗται αἱ ἐγκόσμιοι ψυχαὶ διὰ τῶν δώδεκα θεῶν ἀνίασιν ἐπὶ τὸν ὑπερουράνιον τόπον, οὕτω δὴ καὶ αἱ μερικαὶ διὰ τῶν θείων ψυχῶν· ἥνωνται γὰρ πρὸς αὐτὰς κατὰ τὴν ὑπερκόσμιον σύνταξιν, ἣν ‘διανομὴν’ ὁ Τίμαιος ἀπεκάλεσεν, ὡς κατὰ τὸν θεῖον νόμον γιγνομένην, ὃς τῷ Διὶ συνίδρυται, καθάπερ <ἐν τῷ Γοργίᾳ> [523] γέγραπται, καὶ μετ' αὐτοῦ διακοσμεῖ τὰς ἐν τῷ κόσμῳ τάξεις τάς τε ὁλικωτέρας καὶ τὰς μερικωτέρας.

Proclus Phil., In Platonis Timaeum commentaria �Volume 3, page 264, line 4

……………………………………..

Πλάτων δὲ τὴν συμφορὰν ὡς ἀδίκημα κατηγόρηκε, τὴν μὲν τύχην ἀντὶ γνώμης ἐξετάζων, τὴν δ' ἑτέρων ἁμαρτίαν ὡς ἐκείνων οὖσαν τιθείς. Εἰ δὲ τοὺς καταψηφιζομένους τοῖς ἵπποις ἀπεικάζων τοῖς λακτίζουσιν ἰσχυρόν τι λέγειν καθ' ὧν ἡ ψῆφος οἴεται, ταχύ γ' ἂν εἰ τοῖς δώδεκα θεοῖς ἔσχεν εἰκάσαι τοὺς καταγνόντας, ἀπέσχετ' ἂν τῶν ἁλόντων τὸ μὴ οὐ κακῶς εἰπεῖν.

Photius Lexicogr., Scr. Eccl., Theol., Bibliotheca (4040: 001)�“Photius. Bibliothèque, 8 vols.”, Ed. Henry, R.�Paris: Les Belles Lettres, 1:1959; 2:1960; 3:1962; 4:1965; 5:1967; 6:1971; 7:1974; 8:1977.

……………………………………..

Καίτοι ἐκ τῶν τεσσάρων στοιχείων καὶ ὁ οὐρανός, ὥστε σφαῖρα· εἰ δὲ πῦρ μόνον, πυραμὶς ἂν εἴη. βέλτιον οὖν, φησὶν ὁ ἡμέτερος καθηγεμών, ἐλέγομεν ἐν τοῖς εἰς Τίμαιον [55c4 – 6] κοινὴν εἶναι προκοπὴν εἰς τὴν σφαῖραν ἑκάστου τὸ δωδεκάεδρον, διὸ καὶ ἡ γῆ καθ' ὕπαρξινδωδεκάεδρος· ἔνεστι δὲ καὶ ἡ πρόνοια τῶν δώδεκα θεῶν, οἳ ἀνάγουσιν εἰς τὸν νοῦν. καὶ μήποτε ἡ μὲν γῆ ἀφ' ἑαυτῆς ἔχει τὸ κυβικόν, τὸ δὲ ὕδωρ τὸ εἰκοσαεδρικόν, ὁ δὲ ἀὴρ τὸ ὀκταεδρικόν, τὸ δὲ πῦρ τὴν πυραμίδα· ταῦτα μὲν οὖν ἀφ' ἑαυτῶν, ἀπὸ δὲ τῶν ὑπερκοσμίων ἐνδίδοται πᾶσι τὸ δωδεκάεδρον εἰς προπαρασκευὴν τῆς νοερᾶς μεθέξεως, ὅπερ ἐστὶ τῆς σφαιρώσεως.

Damascius Phil., In Phaedonem (versio 2) (4066: 008)�“The Greek commentaries on Plato's Phaedo, vol. 2 [Damascius]”, Ed. Westerink, L.G.�Amsterdam: North–Holland, 1977.�Section 132, line 7�

……………………………………..

Φέρεται δὲ ἐνταῦθα ἱστορία, ὅτι Εὐφράνωρ Ἀθήνησι γράφων τοὺς δώδεκα θεοὺς καὶ ἀπορῶν πρὸς οἷον ἀρχέτυπον γράψει τὸν Δία παρῄει ἐν διδασκάλου καὶ ἀκούσας τῶν ἐπῶν τούτων «ἀμβρόσιαι δ' ἄρα χαῖται» καὶ τὰ ἑξῆς, ἔφη ὡς ἤδη ἔχει τὸ ἀρχέτυπον καὶ ἀπιὼν ἔγραψεν. οἱ δέ φασιν, ὅτι ἀπὸ τούτων τῶν δύο στίχων ὁρμηθεὶς Φειδίας ὁ ἀγαλματοποιὸς ἐποίησε τὸν ἐν Ὀλυμπίᾳ Δία οὕτω καμπτόμενον.

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Iliadem (4083: 001)�“Eustathii archiepiscopi Thessalonicensis commentarii ad Homeri Iliadem pertinentes, vols. 1–4”, Ed. van der Valk, M.�Leiden: Brill, 1:1971; 2:1976; 3:1979; 4:1987.�Volume 1, page 223, line 8

……………………………………..

ταχύ γ' ἂν εἰ τοῖς δώδεκα θεοῖς ἔσχεν εἰκάσαι τοὺς καταγνόντας, ἀπέσχετ' ἂν τῶν ἁλόντων, τὸ μὴ οὐ κακῶς εἰπεῖν] ἐπειδὴ ὁ ἡττώμενος θεοῖς οὐ πολλῆς ἐστιν ἄξιος μέμψεως, ἐπεὶ μὴ ἴσος ἐστὶν αὐτοῖς. τοῦτο δὲ εἶπεν ἀντὶ τοῦ εἰ καὶ θεῶν ἦσαν ἴσοι οἱ καταψηφισάμενοι, οὐδὲ οὕτως ἀπεῖχε τῆς κατὰ τῶν ῥητόρων διαβολῆς, ἔνθα τοῖς ἁμαρτάνουσιν εὐσύγγνωστον.

Scholia In Aelium Aristidem, Scholia in Aelium Aristidem (scholia vetera) (5008: 001)

……………………………………..

ὑπάρχουσι γὰρ ἐναντίοι οἱ ἐτησίαι τοῖς εἰσπλέουσι τὸν Πόντον, ὄντες βορραῖ κατ' ἐκείνους τοὺς τόπους, ὥσπερ ἐπὶ τῆς Ἑλλάδος ἐναντίοι εἰσὶν τοῖς ζεφύροις. 531 – 32 <βωμὸν ἁλὸς ῥηγμῖνι πέρην>: ἐν δὲ τῷ πέραν, φησίν, αἰγιαλῷ τῆς Ἀσίας, διαπλεύσαντες ἐπ' αὐτόν, βωμὸν τοῖς δώδεκα θεοῖς ἐδομήσαντο. φανερὸν οὖν, ὅτι ἐν τῇ Εὐρώπῃ· καὶ γὰρ ἔτι καὶ νῦν Ἱερόν ἐστιν οὕτω καλούμενον ἐν τῷ πέραν τῆς Εὐρώπης [τῆς Ἀσιάδος]. 

Τιμοσθένης (fg 28 E. A. Wagner Die Erdbeschreibung des T., Diss. Lips. 1888, 69) 

δέ φησι τοὺς μὲν Φρίξου παῖδας βωμὸν ἱδρύσασθαι τῶν δώδεκα θεῶν, τοὺς δὲ Ἀργοναύτας τοῦ Ποσειδῶνος. Ἡρόδωρος (31 fg 47 J.) δὲ ἐπὶ τοῦ βωμοῦ φησι τεθυκέναι τοὺς Ἀργοναύτας, ἐφ' οὗ Ἄργος ὁ Φρίξου ἐπανιὼν ἐτεθύκει. εἰσὶ δὲ οἱ δώδεκα θεοὶ οὗτοι· Ζεύς, Ποσειδῶν, Ἅιδης, Ἑρμῆς, Ἥφαιστος, Ἀπόλλων, Δημήτηρ, Ἥρα, Ἑστία, Ἄρτεμις, Ἀφροδίτη καὶ Ἀθηνᾶ.

Scholia In Apollonium Rhodium, Scholia in Apollonii Rhodii Argonautica (scholia vetera) (5012: 001)�“Scholia in Apollonium Rhodium vetera”, Ed. Wendel, K.�Berlin: Weidmann, 1935, Repr. 1974.�Page 172, line 16

�……………………………………..

<οὔτοι μὰ τοὺς δώδεκα θεούς:> τοῦτο ὁ Κλέων λέγει. ἰδὼν ὁμιλοῦντας καὶ μὴ εἰδὼς περὶ τοῦ ὁμιλοῦσι, συνωμότας αὐτοὺς καλεῖ. πικρῶς οὖν κατὰ τοῦ Κλέωνος ἐκφέρονται, ὡς τοιαῦτα αὐτοῦ συκοφαντοῦντος ἀπὸ μικρῶν καὶ εὐτελῶν προφάσεων.

Scholia In Aristophanem, Scholia in equites (scholia vetera et recentiora Triclinii) (5014: 002)�“Prolegomena de comoedia. Scholia in Acharnenses, Equites, Nubes”, Ed. Jones, D.M., Wilson, N.G.�Groningen: Wolters–Noordhoff, 1969; Scholia in Aristophanem 1.2.�Argumentum-dramatis personae-scholion sch eq, section-verse 235a, line 1vet}2

……………………………………..

Εὐθὺς οἰωνιζόμενοι εἰώθασι λέγειν πρὸς τὸ, τίς ὁ ζητῶν θεοῦ τινὸς ὄνομα, ἢ ὑγείαν, ἤ τι τοιοῦτον. καὶ νῦν οὖν ἔφη, [τίνες οἱ ζητοῦντές με, πρὸς ὃ ἐπάγει,] οἱ δώδεκα θεοί.

Scholia In Aristophanem, Scholia in aves (scholia vetera) (5014: 009)�“Scholia Graeca in Aristophanem”, Ed. Dübner, F.�Paris: Didot, 1877, Repr. 1969.�Argumentum-scholion sch av, verse 95*, line 4

……………………………………..

δʹ. Τό τε γὰρ ἀφηγηματικὸν καὶ τὸ μυθῶδες πολλὴν ὑπτιότητα παρέχει τῷ λόγῳ, ὅπερ διὰ τῆς γοργότητος ἰάσατο δεόντως, ταχέως τε ἀφ' ἑκάστου ἀπαλλαττόμενος, καὶ κομματικώτερα τὰ κῶλα ποιῶν· καὶ τῶν μερισμῶν τὰς ἀποδόσεις ἐπιταχύνων, ὡς ἐν τούτῳ· “λαβεῖν μὲν ὑπὲρ Ἁλιῤῥοθίου τοῦ υἱοῦ παρὰ Ἄρεος, δικάσαι δὲ Εὐμενίσι καὶ Ὀρέστῃ οἱ δώδεκα θεοί.”

Anonymi In Hermogenem Rhet., Commentarium in librum περὶ ἰδεῶν (5024: 020)�“Rhetores Graeci, vol. 7.2”, Ed. Walz, C.�Stuttgart: Cotta, 1834, Repr. 1968.�Volume 7, page 1064, line 22�

……………………………………..

2 <μέγαν δ' ἐλέλιξεν Ὄλυμπον:> κατὰ συλλογισμὸν ὁ ἔπαινος· οἷος γάρ ἐστιν ὅλος κινούμενος, ὃς νεύματι τὸν Ὄλυμπον κινεῖ. περὶ δὲ τῆς Ἥρας μετριώτερον· “σείσατο δ' εἰνὶ θρόνῳ, ἐλέλιξε δὲ μακρὸν Ὄλυμπον” (Θ 199). b(BCE3E4)T | Εὐφράνωρ δὲ Ἀθήνησι τοὺς δώδεκα θεοὺς γράφων ἐν τῇ στοᾷ, ὡς ἠπόρει ποῖον ἀρχέτυπον περιθείη Διΐ, παριὼν ἐν διδασκάλου τῶν ἐπῶν <τούτων> ἤκουσε, κεκραγώς τε ὡς ἔχοι τὸ ἀρχέτυπον ἀπιὼν ἔγραψεν. ἴσως οὖν τοῦτο ἐνεφάνισεν αὐτῷ ἡ Ἥρα (cf Θ 199). T

Scholia In Homerum, Scholia in Iliadem (scholia vetera) (5026: 001)�“Scholia Graeca in Homeri Iliadem (scholia vetera), vols. 1–5, 7”, Ed. Erbse, H.�Berlin: De Gruyter, 1:1969; 2:1971; 3:1974; 4:1975; 5:1977; 7:1988.�Book of Iliad 1, verse 530b, line of scholion 5�

……………………………………..

<ἐς τὸ τῶν δώδεκα>: ἀφ' οὗ οἱ δώδεκα θεοὶ ἄρχειν ἐτάχ-�θησαν, δηλονότι παυθείσης τῆς Κρόνου ἀρχῆς

Scholia In Lucianum, Scholia in Lucianum (scholia vetera et recentiora Arethae) (5029: 001)�“Scholia in Lucianum”, Ed. Rabe, H.�Leipzig: Teubner, 1906, Repr. 1971.�Lucianic work 21, section 26, line 2

……………………………………..

2 <βωμοὺς ἕξ:> Ἡρόδωρός φησι τὸν Ἡρακλέα ἐν Ὀλυμπίᾳ ἱδρύσασθαι δώδεκα θεῶν ἀγάλματα, συμβώμους δὲ αὐτοὺς ποιῆσαι ἓξ βωμοὺς κατασκευάσαντα. ἄλλως· Ὀλυμπίασι βωμοί εἰσιν ἓξ δίδυμοι τοῖς δώδεκα θεοῖς ἀνιδρυμένοι, ἑνὸς ἑκάστου βωμοῦ δύο θεοῖς καθωσιωμένου· πρῶτος Διὸς καὶ Ποσειδῶνος· δεύτερος Ἥρας καὶ Ἀθηνᾶς· τρίτος Ἑρμοῦ καὶ Ἀπόλλωνος· τέταρτος Χαρίτων καὶ Διονύσου· πέμπτος Ἀρτέμιδος καὶ Ἀλφειοῦ· ἕκτος Κρόνου καὶ Ῥέας· ὥς φησιν Ἡρόδωρος

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera) (5034: 001)�“Scholia vetera in Pindari carmina, 3 vols.”, Ed. Drachmann, A.B.�Leipzig: Teubner, 1:1903; 2:1910; 3:1927, Repr. 1:1969; 2:1967; 3:1966.�Ode O 5, scholion 10b, line 2�

……………………………………..

<βωμῶν ἑξάριθμον:> ἐν τοῖς ἓξ βωμοῖς δώδεκα <θεοῖς> Ἡρακλῆς ἔθυεν· περὶ ὧν εἴπαμεν. ἓξ γὰρ βωμοὺς ἔκτισεν Ἡρακλῆς ἡνίκα τοὺς Ποσειδῶνος παῖδας ἐφόνευσε Κτέατον καὶ Εὔρυτον. τῷ γὰρ δοκεῖν ἦσαν �Ἄκτορος καὶ Μολιόνης.

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera) �Ode O 10, scholion 31a, line 2�

……………………………………..

<τιμάσαις πόρον Ἀλφεοῦ:> πρώτῳ τῷ Ἀλφειῷ ἔθυσεν <ὡς> ἐγχωρίῳ θεῷ· καὶ γὰρ μετὰ τῶν δώδεκα θεῶν τιμᾶται. σφόδρα δὲ αὐτὸν τιμῶσι σάλμιοι.

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera) �Ode O 10, scholion 58a, line 2�

……………………………………..

2 ὡς ἐγχωρίῳ ἔθυσε ποταμῷ. μετὰ δὲ τῶν δώδεκα θεῶν τοὺς βωμοὺς ἐποίησε· βωμοὺς γὰρ ἵδρυσε διδύμους ἕξ· ἐπωνόμασέ τε τοῦτον τὸν τόπον Κρόνου πάγον. τὸ πρότερον γὰρ οὐδεμίαν εἶχε προσηγορίαν, ἕως ἐβασίλευσεν ὁ

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera) �Ode O 10, scholion 58c, line 2�

……………………………………..

<μετὰ δώδεκ' ἀνάκτων:> ἀντὶ τοῦ ἐν δώδεκα θεοῖς.

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera) �Ode O 10, scholion 59a, line 1�

……………………………………..

Ὅστις Ψαῦμις ἐν ταῖς μεγίσταις ἑορταῖς τῶν θεῶν καὶ ἐν ταῖς τῶν ἄθλων ἁμίλλαις ταῖς πεμπταμέροις, ἤγουν τοῖς διὰ πέντε ἡμερῶν γινομένοις Ὀλυμπίοις, αὔξων καὶ δοξάζων τὴν σὴν λαοτρόφον Καμαρίναν πόλιν, ὦ νύμφη, ἐν ἵπποις καὶ τετρώρῳ καὶ ἐν ἡμιόνοις καὶ ἀπήνῃ καὶ ἐν μοναμπυκίᾳ τε καὶ μονοχαλίνῳ κέλητι γέραρεν ὑπὸ βουθυσίαις τοὺς διδύμους καὶ τοὺς διπλοῦς ἓξ βωμοὺς τῶν δώδεκα θεῶν, Διὸς καὶ Ποσειδῶνος, Ἥρας καὶ Ἀθηνᾶς, Ἑρμοῦ καὶ Ἀπόλλωνος, Χαρίτων καὶ Διονύσου, Ἀρτέμιδος καὶ Ἀλφειοῦ, Κρόνου καὶ Ῥέας, ὧν δώδεκα μὲν ἀγάλματα Ἡρακλῆς, ὅτε τὸν Ὀλυμπιακὸν ἀγῶνα ἐτίθει, ἐποίησεν, ἓξ δὲ βωμούς, ἵνα ἐν ἑνὶ βωμῷ δύο θεοὶ τιμῶνται, εἰς οὓς ὁ νικήσας ἐν Ὀλυμπίᾳ θυσίας προσῆγε μετὰ τὴν νίκην, ὥσπερ χάριν ἀποδιδούς. τὸ δὲ μεγίσταις ἑορταῖς θεῶν (11), ἢ τῇ μεγίστῃ ἑορτῇ τοῦ Διὸς τῇ Ὀλυμπίᾳ νοητέον· οὐκ ἔστι γὰρ μείζων ταύτης οὐδεμία ἄλλη· ἢ διὰ τοὺς δώδεκα θεοὺς τοὺς ἐκεῖ ὄντας, ὡς εἴπομεν, τοῦτο λέγε· ἡ γὰρ τοῦ Διὸς πανήγυρις καὶ ἐκείνων ἦν, ἐπειδὴ καὶ πᾶσι τούτοις θυσία προσήγετο παρὰ τῶν νικώντων. ἤρχετο δὲ ἡ πανήγυρις κατὰ τὴν ἑνδεκάτην τοῦ μηνὸς μέχρι τῆς ἑκκαιδεκάτης, ἐν ᾗ τὰ ἆθλα ἐδίδοτο.

Scholia In Pindarum, Scholia et glossae in Olympia et Pythia (scholia recentiora Triclinii, Thomae Magistri, Moschopuli, Germani) (collecta a Triclinio) (5034: 004)�“Scholia recentia in Pindari epinicia, vol. 1”, Ed. Abel, E.�Berlin: Calvary, 1891.�Ode-treatise O 5, scholion-section 8-15, line 7

……………………………………..

δώδεκα θεοῖς ἀγορᾶς ἐν καθαρῷ τεμένει,

Anthologiae Graecae Appendix, Epigrammata dedicatoria (7052: 001)�“Epigrammatum anthologia Palatina cum Planudeis et appendice nova, vol. 3”, Ed. Cougny, E.�Paris: Didot, 1890.�Epigram 83, line 3�

……………………………………..

<Ὑγεία:> οἰωνιζόμενοι εἰώθασι λέγειν πρὸς τό, τὶς ὁ ζητῶν, ὄνομα ἢ ὑγείαν ἤ τι τοιοῦτον. καὶ ὁ ἔποψ ἔφη· τίνες οἱ ζητοῦντες. οἱ δὲ ἔφασαν, οἱ δώδεκα θεοὶ εἴξασιν ἐπιτρῖψαί σε.

Suda, Lexicon (9010: 001)�“Suidae lexicon, 4 vols.”, Ed. Adler, A.�Leipzig: Teubner, 1.1:1928; 1.2:1931; 1.3:1933; 1.4:1935, Repr. 1.1:1971; 1.2:1967; 1.3:1967; 1.4:1971; Lexicographi Graeci 1.1–1.4.�Alphabetic letter upsilon, entry 22, line 3

περί του: "δεν υπήρχε ο όρος "Δώδεκα θεοί" πριν τον 19ο αιώνα"

μέρος Α΄

……………………………………..

καὶ Πεισίστρατος ὁ Ἱππίου τοῦ τυραννεύσαντος υἱός, τοῦ πάππου ἔχων τοὔνομα, ὃς τῶν δώδεκα θεῶν βωμὸν τὸν ἐν τῇ ἀγορᾷ ἄρχων ἀνέθηκε καὶ τὸν τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Πυθίου.

 

Thucydides Hist., Historiae (0003: 001)�“Thucydidis historiae, 2 vols.”, Ed. Jones, H.S., Powell, J.E.�Oxford: Clarendon Press, 1:1942 (1st edn. rev.); 2:1942 (2nd edn. rev.), Repr. 1:1970; 2:1967.�Book 6, chapter 54, section 6, line 6

……………………………………..

Γεγόνασι δ' Ἡράκλειτοι πέντε· πρῶτος αὐτὸς οὗτος· δεύτερος ποιητὴς λυρικός, οὗ ἐστι Τῶν δώδεκα θεῶν ἐγκώμιον·

Diogenes Laertius Biogr., Vitae philosophorum (0004: 001)�“Diogenis Laertii vitae philosophorum, 2 vols.”, Ed. Long, H.S.�Oxford: Clarendon Press, 1964, Repr. 1966.�Book 9, section 17, line 2�

…………………………………..

ἀνάθημα μὲν τῆς Αἰγηίδος φυλῆς, κείμενον δὲ πρὸ τῆς Ἀνδοκίδου τότ' οὔσης οἰκίας, καὶ τὸ πραχθὲν περὶ τὸν βωμὸν τῶν δώδεκα θεῶν.

Plutarchus Biogr., Phil., Nicias (0007: 038)�“Plutarchi vitae parallelae, vol. 1.2, 3rd edn.”, Ed. Ziegler, K.�Leipzig: Teubner, 1964.�Chapter 13, section 4, line 1

……………………………………..

κεῖται δ' <ἡ> εἰκὼν πλησίον τοῦ περισχοινίσματος καὶ τοῦ βωμοῦ τῶν δώδεκα θεῶν, ὑπὸ Πολυεύκτου πεποιημένη. ὡς δ' ἔνιοί φασι, τοῦτο εὑρέθη γεγραμμένον ’Δημοσθένης Ἀντιπάτρῳ χαίρειν’.

Plutarchus Biogr., Phil., Vitae decem oratorum [Sp.] (832b–852e) (0007: 121)�“Plutarchi moralia, vol. 5.2.1”, Ed. Mau, J.�Leipzig: Teubner, 1971.�Stephanus page 847, section A, line 8

……………………………………..

Ἕλληνας δὲ μαθεῖν παρ' Αἰγυπτίων πομπὰς καὶ πανηγύρεις, καὶ τὸ τοὺς δώδεκα θεοὺς σέβεσθαι·

Plutarchus Biogr., Phil., De Herodoti malignitate (854e–874c) (0007: 123)�“Plutarch's moralia, vol. 11”, Ed. Pearson, L.�Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1965, Repr. 1970.�Stephanus page 857, section C, line 7

……………………………………..

ὀνόματα τῶν δώδεκα θεῶν διελήλυθας.

Athenaeus Soph., Deipnosophistae (0008: 001)�“Athenaei Naucratitae deipnosophistarum libri xv, 3 vols.”, Ed. Kaibel, G.�Leipzig: Teubner, 1–2:1887; 3:1890, Repr. 1–2:1965; 3:1966.�Book 14, Kaibel paragraph 49, line 18�

……………………………………..

Ἄμφις· ἤδη ποτ' ἤκουσας βίον ἀληλεμένον; τοῦτ' ἐκεῖν' ἔστι σαφῶς· ἄμητες, οἶνος ἡδύς, ᾠά, σησαμαῖ, μύρον, στέφανος. ὀνόματα τῶν δώδεκα θεῶν διελήλυθας.

Athenaeus Soph., Deipnosophistae (epitome) (0008: 003)�“Athenaei dipnosophistarum epitome, vols. 2.1–2.2”, Ed. Peppink, S.P.�Leiden: Brill, 2.1:1937; 2.2:1939.�Volume 2,2, page 139, line 14

�……………………………………..

λαβεῖν μὲν Ποσειδῶν ὑπὲρ Ἁλιρροθίου τοῦ υἱοῦ παρ' Ἄρεως, δικάσαι δ' Εὐμενίσιν καὶ Ὀρέστῃ οἱ δώδεκα θεοί.

Demosthenes Orat., In Aristocratem (0014: 023)�“Demosthenis orationes, vol. 2.1”, Ed. Butcher, S.H.�Oxford: Clarendon Press, 1907, Repr. 1966.�Section 66, line 6

……………………………………..

Οὔτοι μὰ τοὺς δώδεκα θεοὺς χαιρήσετον, �ὁτιὴ 'πὶ τῷ δήμῳ ξυνόμνυτον πάλαι. �Τουτὶ τί δρᾷ τὸ Χαλκιδικὸν ποτήριον; �Οὐκ ἔσθ' ὅπως οὐ Χαλκιδέας ἀφίστατον.   �Ἀπολεῖσθον, ἀποθανεῖσθον, ὦ μιαρωτάτω.

Aristophanes Comic., Equites (0019: 002)�“Aristophane, vol. 1”, Ed. Coulon, V., van Daele, M.�Paris: Les Belles Lettres, 1923, Repr. 1967 (1st edn. corr.).�Line 235

……………………………………..

Οἱ δώδεκα θεοὶ εἴξασιν ἐπιτρῖψαί σε.

Aristophanes Comic., Aves (0019: 006)�“Aristophane, vol. 3”, Ed. Coulon, V., van Daele, M.�Paris: Les Belles Lettres, 1928, Repr. 1967 (1st edn. corr.).�Line 95�

……………………………………..

τίς γὰρ οὐ μέμνηται τῶν πρεσβυτέρων ἢ τῶν νεωτέρων οὐκ ἀκήκοε Καλλίστρατον, οὗ θάνατον ἡ πόλις κατέγνω, τοῦτον φυγόντα, καὶ τοῦ θεοῦ τοῦ ἐν Δελφοῖς ἀκούσαντα, ὅτι ἂν ἔλθῃ Ἀθήναζε τεύξεται τῶν νόμων, ἀφικόμενον καὶ ἐπὶ τὸν βωμὸν τῶν δώδεκα θεῶν καταφυγόντα,

Lycurgus Orat., Oratio in Leocratem (0034: 001)�“Lycurgi oratio in Leocratem”, Ed. Conomis, N.C. (post C. Scheibe & F. Blass)�Leipzig: Teubner, 1970.�Section 93, line 5

……………………………………..

νείμασθαι δὲ δὴ καὶ τοὺς ἄνδρας δώδεκα μέρη, τὴν τῆς ἄλλης οὐσίας εἰς ἴσα ὅτι μάλιστα τὰ δώδεκα μέρη συνταξάμενον, ἀπογραφῆς πάντων γενομένης· καὶ δὴ καὶ μετὰ τοῦτο δώδεκα θεοῖς δώδεκα κλήρους θέντας, ἐπονομάσαι καὶ καθιερῶσαι τὸ λαχὸν μέρος ἑκάστῳ τῷ θεῷ, καὶ φυλὴν αὐτὴν ἐπονομάσαι.

Plato Phil., Leges (0059: 034)�“Platonis opera, vol. 5”, Ed. Burnet, J.�Oxford: Clarendon Press, 1907, Repr. 1967.�Stephanus page 745, section d, line 8

……………………………………..

ὁ μὲν γὰρ δὴ νόμος ἐρεῖ δώδεκα μὲν ἑορτὰς εἶναι τοῖς δώδεκα θεοῖς, ὧν ἂν ἡ φυλὴ ἑκάστη ἐπώνυμος ᾖ, θύοντας τούτων ἑκάστοις ἔμμηνα ἱερά, χορούς τε καὶ ἀγῶνας μουσικούς, τοὺς δὲ γυμνικούς, κατὰ τὸ πρέπον προσνέμοντας τοῖς θεοῖς τε αὐτοῖς ἅμα καὶ ταῖς ὥραις ἑκάσταις, γυναικείας τε ἑορτάς, ὅσαις χωρὶς ἀνδρῶν προσήκει καὶ ὅσαις μή, διανέμοντας.

Plato Phil., Leges �Stephanus page 828, section c, line 1

……………………………………..

τὸν δ' οὖν Ἡρακλέα λέγουσι καταλεγόμενον ὑπὸ τοῦ Διὸς εἰς τοὺς δώδεκα θεοὺς μὴ προσδέξασθαι τὴν τιμὴν ταύτην· ἀδύνατον γὰρ ἦν τοῦτον καταλεχθῆναι μὴ πρότερον ἑνὸς τῶν δώδεκα θεῶν ἐκβληθέντος· ἄτοπον οὖν εἶναι προσδέξασθαι τιμὴν ἑτέρῳ θεῷ φέρουσαν ἀτιμίαν.

Diodorus Siculus Hist., Bibliotheca historica (lib. 1–20) (0060: 001)�“Diodori bibliotheca historica, 5 vols., 3rd edn.”, Ed. Vogel, F., Fischer, K.T. (post I. Bekker & L. Dindorf)�Leipzig: Teubner, 1:1888; 2:1890; 3:1893; 4–5:1906, Repr. 1964.�Book 4, chapter 39, section 4, line 2�

……………………………………..

τέλος δὲ τοῦ πότου διαλυθέντος καὶ τῶν ἀγώνων κατὰ τὴν ὑστεραίαν τὴν ἀρχὴν λαμβανόντων τὸ μὲν πλῆθος ἔτι νυκτὸς οὔσης συνέτρεχεν εἰς τὸ θέατρον, ἅμα δ' ἡμέρᾳ τῆς πομπῆς γινομένης σὺν ταῖς ἄλλαις ταῖς μεγαλοπρεπέσι κατασκευαῖς εἴδωλα τῶν δώδεκα θεῶν ἐπόμπευε ταῖς τε δημιουργίαις περιττῶς εἰργασμένα καὶ τῇ λαμπρότητι τοῦ πλούτου θαυμαστῶς κεκοσμημένα· σὺν δὲ τούτοις αὐτοῦ τοῦ Φιλίππου τρισκαιδέκατον ἐπόμπευε θεοπρεπὲς εἴδωλον, σύνθρονον ἑαυτὸν ἀποδεικνύντος τοῦ βασιλέως τοῖς δώδεκα θεοῖς. Φίλιππος μὲν οὖν μέγιστος γενόμενος τῶν καθ' ἑαυτὸν ἐπὶ τῆς Εὐρώπης βασιλέων καὶ διὰ τὸ μέγεθος τῆς ἀρχῆς ἑαυτὸν τοῖς δώδεκα θεοῖς σύνθρονον καταριθμήσας τοιαύτης ἔτυχε τῆς τοῦ βίου καταστροφῆς, ἄρξας ἔτη τέσσαρα πρὸς τοῖς εἴκοσι.

Diodorus Siculus Hist., Bibliotheca historica (lib. 1-20) �Book 16, chapter 92, section 5, line 6

……………………………………..

Κρίνας δ' ἐπὶ ταύτης * τοὺς ὅρους θέσθαι τῆς στρατείας πρῶτον μὲν τῶν δώδεκα θεῶν βωμοὺς πεντήκοντα πηχῶν ᾠκοδόμησεν, ἔπειτα τριπλασίαν τῆς προϋπαρχούσης στρατοπεδείαν περιβαλόμενος ὤρυξε τάφρον τὸ μὲν πλάτος πεντήκοντα ποδῶν, τὸ δὲ βάθος τεσσαράκοντα· τὴν δ' ἀναβολὴν ἐντὸς τῆς τάφρου σωρεύσας τεῖχος ἀξιόλογον ᾠκοδόμησε.

Diodorus Siculus Hist., Bibliotheca historica (lib. 1-20) �Book 17, chapter 95, section 1, line 2�  

……………………………………..

Τί γὰρ ἄλλο ἢ ἀνεμνήσθην οἷα ἐποίει ἡ Ἑλλάς, ἄρτι σε παρειληφότα τὴν ἀρχὴν κολακεύοντες καὶ προστάτην αἱρούμενοι καὶ στρατηγὸν ἐπὶ τοὺς βαρβάρους, ἔνιοι δὲ καὶ τοῖς δώδεκα θεοῖς προστιθέντες καὶ οἰκοδομοῦντές σοι νεὼς καὶ θύοντες ὡς δράκοντος υἱῷ. ἀλλ' εἰπέ μοι, ποῦ σε οἱ Μακεδόνες ἔθαψαν;

Lucianus Soph., Dialogi mortuorum (0062: 066)�“Lucian, vol. 7”, Ed. Macleod, M.D.�Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1961.�Dialogue 13, section 2, line 10�

……………………………………..

σέβουσι δὲ καὶ Αἰγύπτιοι ἄλλον Ἡρακλέα, οὐχ ὅνπερ Τύριοι ἢ Ἕλληνες, ἀλλὰ λέγει Ἡρόδοτος, ὅτι τῶν δώδεκα θεῶν Ἡρακλέα ἄγουσιν Αἰγύπτιοι, καθάπερ καὶ Ἀθηναῖοι Διόνυσον τὸν Διὸς καὶ Κόρης σέβουσιν, ἄλλον τοῦτον Διόνυσον· καὶ ὁ Ἴακχος ὁ μυστικὸς τούτῳ τῷ Διονύσῳ, οὐχὶ τῷ Θηβαίῳ, ἐπᾴδεται. ὡς τόν γε ἐν Ταρτησσῷ πρὸς Ἰβήρων τιμώμενον Ἡρακλέα, ἵνα καὶ στῆλαί τινες Ἡρακλέους ὠνομασμέναι εἰσι, δοκῶ ἐγὼ τὸν Τύριον εἶναι Ἡρακλέα, ὅτι Φοινίκων κτίσμα ἡ Ταρτησσὸς καὶ τῷ Φοινίκων νόμῳ ὅ τε νεὼς πεποίηται τῷ Ἡρακλεῖ τῷ ἐκεῖ καὶ αἱ θυσίαι θύονται.

Flavius Arrianus Hist., Phil., Alexandri anabasis (0074: 001)�“Flavii Arriani quae exstant omnia, vol. 1”, Ed. Roos, A.G., Wirth, G.�Leipzig: Teubner, 1967 (1st edn. corr.).�Book 2, chapter 16, section 3, line 3�

……………………………………..

Μετὰ δὲ τοὺς χοροὺς τούτους κιθαρισταί τ' ἀθρόοι καὶ αὐληταὶ πολλοὶ παρεξῄεσαν· καὶ μετ' αὐτοὺς οἵ τε τὰ θυμιατήρια κομίζοντες, ἐφ' ὧν ἀρώματα καὶ λιβανωτὸς παρ' ὅλην ὁδὸν ἐθυμιᾶτο, καὶ οἱ τὰ πομπεῖα παραφέροντες ἀργυρίου καὶ χρυσίου πεποιημένα τά τε ἱερὰ καὶ τὰ δημόσια. τελευταῖα δὲ πάντων αἱ τῶν θεῶν εἰκόνες ἐπόμπευον ὤμοις ὑπ' ἀνδρῶν φερόμεναι, μορφάς θ' ὁμοίας παρέχουσαι ταῖς παρ' Ἕλλησι πλαττομέναις καὶ σκευὰς καὶ σύμβολα καὶ δωρεάς, ὧν εὑρεταὶ καὶ δοτῆρες ἀνθρώποις ἕκαστοι παραδίδονται, οὐ μόνον Διὸς καὶ Ἥρας καὶ Ἀθηνᾶς καὶ Ποσειδῶνος καὶ τῶν ἄλλων, οὓς Ἕλληνες ἐν τοῖς δώδεκα θεοῖς καταριθμοῦσιν, ἀλλὰ καὶ τῶν προγενεστέρων, ἐξ ὧν οἱ δώδεκα θεοὶ μυθολογοῦνται γενέσθαι, Κρόνου καὶ Ῥέας καὶ Θέμιδος καὶ Λητοῦς καὶ Μοιρῶν καὶ Μνημοσύνης καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων, ὅσων ἐστὶν ἱερὰ καὶ τεμένη παρ' Ἕλλησι·

Dionysius Halicarnassensis Hist., Rhet., Antiquitates Romanae (0081: 001)�“Dionysii Halicarnasei antiquitatum Romanarum quae supersunt, 4 vols.”, Ed. Jacoby, K.�Leipzig: Teubner, 1:1885; 2:1888; 3:1891; 4:1905, Repr. 1967.�Book 7, chapter 72, section 13, line 12

……………………………………..

πτηνὸν ἅρμα, πρῶτος πορεύεται διακοσμῶν πάντα καὶ ἐπιμελούμενος. τῷ δ' ἕπεται στρατιὰ θεῶν καὶ δαιμόνων κατὰ ἕνδεκα μέρη κεκοσμημένη. μένει γὰρ Ἑστία ἐν θεῶν οἴκῳ μόνη. τῶν δ' ἄλλων, ὅσοι ἐν τῷ τῶν δώδεκα θεῶν ἀριθμῷ τεταγμένοι θεοὶ ἄρχοντες ἡγοῦνται κατὰ τάξιν, ἣν ἕκαστος ἐτάχθη, πολλαὶ μὲν οὖν καὶ μακάριαι θέαι τε καὶ ἔξοδοι ἐντὸς οὐρανοῦ, ἃς θεῶν γένος εὐδαιμόνων ἐπιστρέφεται, πράττων ἕκαστος δι' αὑτοῦ τὰ αὐτῶν.

Dionysius Halicarnassensis Hist., Rhet., De Demosthenis dictione (0081: 006)�“Dionysii Halicarnasei quae exstant, vol. 5”, Ed. Usener, H., Radermacher, L.�Leipzig: Teubner, 1899, Repr. 1965.�Section 7, line 42

’Ὁ μὲν δὴ μέγας ἡγεμὼν ἐν οὐρανῷ Ζεὺς ἐλαύνων �

……………………………………..

ἐπὶ δὲ τῷ Λεκτῷ βωμὸς τῶν δώδεκα θεῶν δείκνυται, καλοῦσι δ' Ἀγαμέμνονος ἵδρυμα· ἐν ἐπόψει δὲ τῷ Ἰλίῳ ἐστὶ τὰ χωρία ταῦτα, ὡς ἐν διακοσίοις σταδίοις ἢ μικρῷ πλείοσιν· ὡς δ' αὕτως καὶ τὰ περὶ Ἄβυδον ἐκ θατέρου μέρους, μικρὸν δ' ὅμως ἐγγυτέρω ἡ Ἄβυδος.

Strabo Geogr., Geographica (0099: 001)�“Strabonis geographica, 3 vols.”, Ed. Meineke, A.�Leipzig: Teubner, 1877, Repr. 1969.�Book 13, chapter 1, section 48, line 35

……………………………………..

, Αἰολὶς πόλις ἔχουσα λιμένα, εἶτ' Ἀχαιῶν λιμήν, ὅπου οἱ βωμοὶ τῶν δώδεκα θεῶν, εἶτα πολίχνιον Μυριναίων Γρύνιον καὶ ἱερὸν Ἀπόλλωνος καὶ μαντεῖον ἀρχαῖον καὶ νεὼς πολυτελὴς λίθου λευκοῦ, στάδιοι δ' ἐπ' αὐτὴν τετταράκοντα·

Strabo Geogr., Geographica �Book 13, chapter 3, section 5, line 20

……………………………………..

ταχύ γ' ἂν εἰ τοῖς δώδεκα θεοῖς ἔσχεν εἰκάσαι τοὺς καταγνόντας, ἀπέσχετ' ἂν τῶν ἁλόντων τὸ μὴ οὐ κακῶς εἰπεῖν.

Aelius Aristides Rhet., Πρὸς Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων (0284: 046)�“Aristides, vol. 2”, Ed. Dindorf, W.�Leipzig: Reimer, 1829, Repr. 1964.�Jebb page 252, line 23

……………………………………..

ἔπειτα πρὸς ἄνθρωπον ἐγίγνονθ' οἱ λόγοι μὴ ὅτι Περικλέους ῥᾳδίως ἂν ὑπερφρονήσαντα, ἀλλὰ τοιοῦτον ὥσθ' ὅ γ' Αἰσχίνης φησὶ περὶ αὐτοῦ ὅτι κἂν τοῖς δώδεκα θεοῖς ἥδιστα ἐπετίμησε.

Aelius Aristides Rhet., Πρὸς Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων �Jebb page 285, line 25

……………………………………..

ὦ Διοσκόρω, ὀνόματα τῶν δώδεκα θεῶν διελήλυθας. Εὐρύβατε κνισολοιχέ, οὐκ ἔσθ' ὅπως οὐκ ὀλβιογάστωρ εἶ σύ.

Amphis Comic., Fragmenta (0404: 001)�“Comicorum Atticorum fragmenta, vol. 2”, Ed. Kock, T.�Leipzig: Teubner, 1884.�Fragment 9, line 5�

……………………………………..

ὦ Διοσκόρω, ὀνόματα τῶν δώδεκα θεῶν διελήλυθας. Εὐρύβατε κνισολοιχέ, οὐκ ἔσθ' ὅπως οὐκ ὀλβιογάστωρ εἶ σύ.  

Amphis Comic., Fragmenta (0404: 002)�“Fragmenta comicorum Graecorum, vol. 3”, Ed. Meineke, A.�Berlin: Reimer, 1840, Repr. 1970.�Play Gynaikom, fragment 1, line 5� 

……………………………………..

βαβαί, βαβαί. ἅ γ' εἴ τις εἰς τὸ φῶς ἄγοι, σάφ' ἴσθι, τῶν δώδεκα θεῶν δέοιντ' ἂν εἰς σωτηρίαν.

Comica Adespota (CAF), Fragmenta incertorum poetarum (0408: 001)�“Comicorum Atticorum fragmenta, vol. 3”, Ed. Kock, T.�Leipzig: Teubner, 1888.�Fragment 369, line 2�

……………………………………..

(39, 1) πρὸς δὲ ταύτην τὴν ἀφορμὴν συνεβάλετ' αὐτῶι καὶ ταὐτόματον διὰ τοιαύτας αἰτίας. τὸ τῆς Ἀθηνᾶς ἄγαλμα Φειδίας μὲν κατεσκεύαζε, Περικλῆς δὲ ὁ Ξανθίππου καθεσταμένος ἦν ἐπιμελητής. τῶν δὲ συνεργασαμένων τῶι Φειδίαι τινὲς διδαχθέντες ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν τοῦ Περικλέους ἐκάθισαν ἐπὶ τὸν τῶν <δώδεκα> θεῶν βωμόν· διὰ δὲ τὸ παράδοξον προσκαλούμενοι ἔφασαν πολλὰ τῶν ἱερῶν χρημάτων ἔχοντα Φειδίαν δείξειν, ἐπισταμένου καὶ συνεργοῦντος τοῦ ἐπιμελητοῦ Περικλέους. (2) διόπερ ἐκκλησίας συνελθούσης περὶ τούτων οἱ μὲν ἐχθροὶ τοῦ Περικλέους ἔπεισαν τὸν δῆμον συλλαβεῖν τὸν Φειδίαν, καὶ αὐτοῦ τοῦ Περικλέους κατηγόρουν ἱεροσυλίαν.

Ephorus Hist., Fragmenta (0536: 003)�“FGrH #70”.�Volume-Jacobyʹ-F 2a,70,F, fragment 196, line 23

……………………………………..

III 1085: ὅτι δὲ Προμηθέως υἱὸς Δευκαλίων �ἐβασίλευσε Θεσσαλίας Ἑλλάνικός φησι· καὶ ὅτι δώδεκα θεῶν βωμὸν ἱδρύσατο.

Hellanicus Hist., Fragmenta (0539: 002)�“FGrH #4, #323a, #601a, #608a, #645a, #687a”.�Volume-Jacobyʹ-F 1a,4,F, fragment 6b, line 2

 

……………………………………..

ὅς]ους Ὀδυσσεὺς ἦλθεν εἰς Τροίαν ἔχων, �βο]ῶν ἀπειλῶν· “ἄν σε μή, μαστιγία –  �[.....π]έπρακας πλεὸν ἔχοντι χρυσ̣ί̣ο̣[ν �[....]..τι[ ]...πωλῶ; μὰ τοὺς δώδεκα θεούς, �[....]όμενος διὰ τοῦτον. ἣ μί' ἐλάμβανεν �ὅσον οὐχ]ὶ δέκα, τρεῖς μνᾶς ἑκάστης ἡμέρας �παρὰ τοῦ] ξένου. δέδοικα δ' οὕτω λαμβάνειν·

Menander Comic., Colax (0541: 019)�“Menandri reliquiae selectae”, Ed. Sandbach, F.H.�Oxford: Clarendon Press, 1972.�Line 127

……………………………………..

ἄκουε δή νυν, Παρμένων· �ἐγώ σε μαστιγοῦν, μὰ τοὺς δώδεκα θεούς, �οὐ βούλομαι διὰ πολλά.

Menander Comic., Samia (0541: 029)�“Menandri reliquiae selectae”, Ed. Sandbach, F.H.�Oxford: Clarendon Press, 1972.�Line 306�

……………………………………..

ὅς]ο̣υ[ς] Ὀδυσσεὺς ἦλθεν εἰς Τροίαν ἔχω[ν, �βο]ῶν, ἀπειλῶν· ‘ἄν σε μή, μαστιγία· �..... π]έπρακας πλέον ἔχοντι χρυσί̣ο̣[ν.’ �....]..τι[.]α̣ρ̣α̣ πωλῶ; μὰ τοὺς δώδεκα θεούς, �οὐ..]όμ[ε]νο[ς] διὰ τοῦτον. ἡ μία λαμβάνει̣ �ὅσον οὐχ]ὶ̣ δέκα, τρεῖς μνᾶς ἑκάστης ἡμέρας �παρὰ τοῦ] ξένου. δέδοικα δ' οὕτω λαμβάνειν.

Menander Comic., Fragmenta (0541: 037)�“Comicorum Graecorum fragmenta in papyris reperta”, Ed. Austin, C.�Berlin: De Gruyter, 1973.�Fragment 163, line 132

……………………………………..

ἄρχει δὲ τοῦ στόματος ἀπὸ μὲν τῆς Προποντίδος τὸ κατὰ Καλχηδόνα διάστημα καὶ Βυζάντιον, ὃ δεκατεττάρων ἐστὶ σταδίων, ἀπὸ δὲ τοῦ Πόντου τὸ καλούμενον Ἱερόν, ἐφ' οὗ τόπου φασὶ κατὰ τὴν ἐκ Κόλχων ἀνακομιδὴν Ἰάσονα θῦσαι πρῶτον τοῖς δώδεκα θεοῖς·

Polybius Hist., Historiae (0543: 001)�“Polybii historiae, vols. 1–4”, Ed. Büttner–Wobst, T.�Leipzig: Teubner, 1:1905; 2:1889; 3:1893; 4:1904, Repr. 1:1962; 2–3:1965; 4:1967.�Book 4, chapter 39, section 6, line 4

……………………………………..

ἐξέπεσε γὰρ καὶ οὗτος ἐπὶ τῆς ἐξ Ἀρείου πάγου βουλῆς λέγων, καὶ ταύτην ἀπολογίαν προεφέρετο, ὅτι κατεπλάγη τὸ ἀξίωμα τοῦ συνεδρίου. πικρότατα οὖν ἀπήντησε καὶ ἑτοιμότατα πρὸς τοῦτον αὐτοῦ τὸν λόγον ὁ Δημοχάρης εἰπὼν ‘ὦ Θεόφραστε, Ἀθηναῖοι ἦσαν ἀλλ' οὐχ οἱ δώδεκα θεοὶ οἱ δικάζοντες.’

Claudius Aelianus Soph., Varia historia (0545: 002)�“Claudii Aeliani de natura animalium libri xvii, varia historia, epistolae, fragmenta, vol. 2”, Ed. Hercher, R.�Leipzig: Teubner, 1866, Repr. 1971.�Book 8, section 12, line 18

……………………………………..

Κέκροψ δὲ γήμας τὴν Ἀκταίου κόρην Ἄγραυλον παῖδα μὲν ἔσχεν Ἐρυσίχθονα, ὃς ἄτεκνος μετήλλαξε, θυγατέρας δὲ Ἄγραυλον Ἕρσην Πάνδροσον. Ἀγραύλου μὲν οὖν καὶ Ἄρεος Ἀλκίππη γίνεται. ταύτην βιαζόμενος Ἁλιρρόθιος, ὁ Ποσειδῶνος καὶ νύμφης Εὐρύτης, ὑπὸ Ἄρεος φωραθεὶς κτείνεται. Ποσειδῶν δὲ ἐν Ἀρείῳ πάγῳ κρίνεται δικαζόντων τῶν δώδεκα θεῶν Ἄρει, καὶ ἀπολύεται.

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori) �Chapter 3, section 180, line 7�� ……………………………………..

καὶ παρὰ τῷ ῥήτορι τὰ ἐν τῷ Κατ' Ἀριστοκράτους εἰρημένα, οἷον «ἐν τούτῳ μόνῳ τῷ δικαστηρίῳ θεοὶ δίκας δοῦναι καὶ λαβεῖν ἠξίωσαν παρ' ἀλλήλων» καὶ τὰ ἑξῆς μέχρι τοῦ «δικάσαι δὲ Εὐμενίσι καὶ Ὀρέστῃ τοὺς δώδεκα θεούς».

Hermogenes Rhet., Περὶ ἰδεῶν λόγου (0592: 004)�“Hermogenis opera”, Ed. Rabe, H.�Leipzig: Teubner, 1913, Repr. 1969.�Chapter 2, section 4, line 11

……………………………………..

Θεοκλῆς Μεγαρέας Χαλκιδεῦσι συνοικήσαντας ἓξ μῆνας τῆς πόλεως ἐξέβαλε φήσας εὔξασθαι κατὰ τὸν τοῦ πολέμου καιρὸν ‘ἐὰν κρατήσωμεν τῆς πόλεως ἀσφαλῶς, θύσειν τοῖς δώδεκα θεοῖς καὶ πέμψειν πομπὴν ὅπλοις κεκοσμημένην’. τῶν δὲ Μεγαρέων [οὐδὲν] ὑπιδομένων, ἀλλὰ θύειν ἀγαθῇ τύχῃ κελευόντων, οἱ Χαλκιδεῖς παρ' αὐτῶν εἰς τὴν πομπὴν χρησάμενοι τὰς πανοπλίας, τῆς θυσίας γενομένης, αὐτοὶ νόμῳ πομπῆς βαδίζοντες, ἐπειδὴ κατὰ τὴν ἀγορὰν ὡπλισμένοι κατέστησαν, Θεοκλῆς ἐκέλευσεν ἀνειπεῖν τὸν κήρυκα·

Polyaenus Rhet., Strategemata (0616: 001)�“Polyaeni strategematon libri viii”, Ed. Woelfflin, E., Melber, J.�Leipzig: Teubner, 1887, Repr. 1970.�Book 5, chapter 5, section 2, line 4

……………………………………..

 (17) γεγόνασι δ' Ἡράκλειτοι πέντε· πρῶτος αὐτὸς οὗτος· δεύτερος ποιητὴς λυρικός, οὗ ἐστι τῶν δώδεκα θεῶν ἐγκώμιον· τρίτος ἐλεγείας ποιητὴς Ἁλικαρνασσεύς, εἰς ὃν Καλλίμαχος πεποίηκεν οὕτως· ‘εἶπέ τις ... βαλεῖ’ [epigr. 2 Wil.]· τέταρτος Λέσβιος ἱστορίαν γεγραφὼς Μακεδονικήν· πέμπτος σπουδογέλοιος ἀπὸ κιθαρωιδίας μεταβεβηκὼς εἰς τὸ εἶδος.

Heraclitus Phil., Testimonia (0626: 001)�“Die Fragmente der Vorsokratiker, vol. 1, 6th edn.”, Ed. Diels, H., Kranz, W.Berlin: Weidmann, 1951, Repr. 1966.�Fragment 1, line 110

……………………………………..

τὰς μὲν οὖν ἐπιστολὰς τοῦ βασιλέως σοι διεπεμψάμην, ἵνα μὴ κόπτω σε δὶς καὶ τοῖς ἐμοῖς καὶ τοῖς ἐκείνου γράμμασιν ἐντυγχάνουσαν· ἃ δὲ ἐπιστέλλειν αὐτῷ ἔγνωκα, βούλομαί σε εἰδέναι. πλεῖν μὲν καὶ εἰς Αἴγυπτον ἀπιέναι μακρὰν οὕτως καὶ ἀπῳκισμένην βασιλείαν οὖσαν, μὰ τοὺς δώδεκα θεούς, οὐδὲ ἐνθυμοῦμαι.

Alciphron Rhet., Soph., Epistulae (0640: 001)�“Alciphronis rhetoris epistularum libri iv”, Ed. Schepers, M.A.�Leipzig: Teubner, 1905, Repr. 1969.�Book 4, epistle 18, section 8, line 3

……………………………………..

μὰ τοὺς δώδεκα θεοὺς

Comica Adespota (Suppl. Com.), Fragmenta incertae comoediae (0659: 003)�“Supplementum comicum”, Ed. Demian/czuk, J.�Krakau: Nakl̸adem Akademii, 1912, Repr. 1967.�Fragment 39, line 9

……………………………………..

ἔπειτα πρὸς ἄνθρωπον (sc. Alcibiadem) ἐγίγνονθ' οἱ λόγοι (sc. Platonis in Alcibiade I) – τοιοῦτον, ὥσθ' ὅ γ' <Αἰσχίνης φησὶ> περὶ αὐτοῦ, ὅτι κἂν τοῖς δώδεκα θεοῖς ἥδιστα ἐπετίμησε. τοσοῦτον αὐτῷ φρονήματος περιῆν καὶ τοῦ μηδένα μηδενὸς ἄξιον εἶναι νομίζειν.  

Aeschines Socraticus Phil., Fragmenta (0673: 001)�“Aischines von Sphettos. Studien zur Literaturgeschichte der Sokratiker”, Ed. Dittmar, H.�Berlin: Weidmann, 1912; Philologische Untersuchungen, vol. 21.�Fragment 5, line 3�

……………………………………..

γε[ί]ν̣εται δ' ἄκρα καὶ εἰς τὸν̣ ἐλάχιστον μεταβ̣αίνει χρόνον. v. εἰ δὲ ἀ[ν]είεται, πρὸς ὑγεῖαν [ἄ]γ̣ει τὸ ζῷον. v. τί οὖν, [π]ρὸς τῶν δώδεκα θεῶ̣ν, ἐνταῦθα δεινόν; ἢ̣ τί δίκαιον ἔνκλημα ἐπ̣ενενκεῖν ἔχομεν

Diogenes Phil., Fragmenta (1321: 011)�“Diogenes of Oenoanda: the Epicurean inscription”, Ed. Smith, M.F.�Naples: Bibliopolis, 1993.�Fragment 47, column col3, line 9�

……………………………………..

Ἡρόδωρός  φησι τὸν Ἡρακλέα ἐν Ὀλυμπίᾳ ἱδρύσασθαι δώδεκα θεῶν ἀγάλματα, συμβώμους δὲ αὐτοὺς ποιῆσαι ἓξ βωμοὺς κατασκευάσαντα. <Ἄλλως·> Ὀλυμπίασι βωμοί εἰσιν ἓξ δίδυμοι τοῖς δώδεκα θεοῖς ἀνιδρυμένοι, ἑνὸς ἑκάστου βωμοῦ δύο θεοῖς καθωσιωμένου· πρῶτος Διὸς καὶ Ποσειδῶνος, δεύτερος Ἥρας καὶ Ἀθηνᾶς, τρίτος Ἑρμοῦ καὶ Ἀπόλλωνος, τέταρτος Χαρίτων καὶ Διονύσου, πέμπτος Ἀρτέμιδος καὶ Ἀλφειοῦ, ἕκτος Κρόνου καὶ Ῥέας, ὥς φησιν Ἡρόδωρος.

Herodorus Hist., Fragmenta (1427: 003)�“FHG 2”, Ed. Müller, K.�Paris: Didot, 1841–1870.�Fragment 29, line 3

……………………………………..

Πολὺ δὲ πρὸς οἷς ἔφην πλῆθός ἐστι περὶ τὸν οὐρανὸν θεῶν, οὓς κατενόησαν οἱ τὸν οὐρανὸν μὴ παρέργως μηδὲ ὥσπερ τὰ βοσκήματα θεωροῦντες. Τοὺς τρεῖς γὰρ τετραχῇ τέμνων διὰ τῆς τοῦ ζῳοφόρου κύκλου πρὸς ἕκαστον αὐτῶν κοινωνίας τοῦτον αὖθις τὸν ζῳοφόρον εἰς δεκα θεῶν δυνάμεις διαιρεῖ, καὶ μέντοι τούτων ἕκαστον εἰς τρεῖς, ὥστε ποιεῖν ἓξ ἐπὶ τοῖς τριάκοντα.

Flavius Claudius Julianus Imperator Phil., Εἰς τὸν βασιλέα Ἥλιον πρὸς Σαλούστιον (2003: 011)�“L'empereur Julien. Oeuvres complètes, vol. 2.2”, Ed. Lacombrade, C.�Paris: Les Belles Lettres, 1964.�Section 29, line 5�

Οι πηγές είναι απο το προφίλ του 

"Γνώναι ιέναι" στο facebook.

https://www.facebook.com/gnonai